จากวัดกู่บวกกู่ (W4) ผมปั่นจักรยาน 450 เมตร ถึงวัดเวียงป่าสัก (W5)
วัดเวียงป่าสักโบราณสถานวัดเวียงป่าสัก ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกในพื้นที่ใกล้กับโบราณสถานกู่บวกกู่ พบเฉพาะฐานวิหารขนาดใหญ่ วางตัวในแนวทิศตะวันออก - ทิศตะวันตก และมีการก่อสร้างเพิ่มเติมไม่น้อยกว่า 1 ครั้ง วิหารในระยะแรกมีแผนผังอยู่ในรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีบันไดทางขึ้นด้านทิศตะวันออก เสาวิหารเป็นเสาก่ออิฐสี่เหลี่ยมจัตุรัสรองรับโครงสร้างหลังคาซึ่งคงเป็นเครื่องไม้มุงด้วยกระเบื้องดินขอ สถาปัตยกรรมส่วนฐานของวิหารในยุคนี้มีลักษณะเป็นชุดฐานบัว (ฐานหน้ากระดานล่าง – บัวคว่ำ – ท้องไม้ – บัวหงาย – ฐานหน้ากระดานบน) ท้ายวิหารมีร่องรอยการทำเป็นห้องสี่เหลี่ยมภายในประดิษฐานพระพุทธรูปประธานไว้ในแบบมณฑปท้ายวิหาร หรือซุ้มโขงพระเจ้าท้ายวิหาร ฐานซุ้มโขงหรือมณฑปประดิษฐานพระพุทธรูปนั้นมีลักษณะเป็นชุดฐานเขียงสี่เหลี่ยมซ้อนลดหลั่นกัน 3 ฐาน วิหารในระยะที่สองเป็นการขยายพื้นที่ส่วนหน้าทางทิศตะวันออก ทำให้วิหารมีลักษณะแผนผังเป็นรูปสี่เหลี่ยมยกเก็จด้านหน้า 2 ชั้น ด้านหลัง 1 ชั้น ขนาดอาคารกว้าง 8.60 ม. ยาว 25 ม. มีแนวบันไดทางขึ้นหลักอยู่กึ่งกลางของวิหารด้านทิศตะวันออก และแนวบันไดทางขึ้นด้านข้างอาคาร ในส่วนยกเก็จทั้งทิศใต้และทิศเหนือ และมีฐานชุกชีขนาดใหญ่ขยายเต็มห้องท้ายวิหาร (ซึ่งอาจยังคงการใช้ซุ้มโขงพระประธานไว้) ฐานเสาวิหารในระยะที่สองนี้เป็นแท่งหินทรายทรงกระบอกมีรูตรงกลางส าหรับเข้าเดือยไม้ พื้นวิหารไม่มีการปูอิฐ รูปแบบฐานวิหารในส่วนยกเก็จที่ก่อเพิ่มเติมนั่น ประกอบด้วยฐานหน้ากระดานล่าง - บัวคว่ำ - ท้องไม้ที่ประดับเส้นลวดบัวลูกแก้วอกไก่ 2 เส้น – บัวหงาย –ฐานหน้ากระดานบน
ในส่วนโบราณวัตถุชิ้นสำคัญที่พบ คือ พระพุทธรูปหินทรายที่พบบริเวณพระประธานในวิหาร ขนาดหน้าตักกว้างราว 1.20 ม. สูงราว 1.50 เมตร ทำให้สันนัษฐานว่านอกเหนือจากพระประธานก่ออิฐถือปูนในคูหามณฑล น่าจะมีการประดิษฐานพระพุทธรูปหินทรายเรียงไว้หลายองค์ รวมทั้งชิ้นส่วนกระเบื้องดินเผา (ดินขอ) ที่มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ จึงทำให้สันนิษฐานถึงโครงสร้างหลังคาของวิหารแห่งนี้ได้
ที่มา : รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ การศึกษามรดกศิลปกรรมในเมืองโบราณเวียงลอ โดย ผศ. ดร. ชาญคณิต อาวรณ์ กันยายน พ.ศ. 2580
ดีใจที่ได้มาพบเห็นโบราณสถานเหล่านี้ ผมลืมภาพโบสถ์วิหารในวัดหรูวัดดังไปเลย!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น