ลาก่อน…กัวลานามู

ถามว่าที่สนามบินกัวลานามู นอกจากตาแก่จากเมืองรถม้าแล้วยังมีคนอื่นที่ไปนั่งรอสิบกว่าชั่วโมงเพื่อขึ้นเครื่องอีกหรือไม่? 

ไม่เหมือนสถานีรถไฟส่วนใหญ่ที่ไล่ให้ผมออกไปนอนข้างถนน เหมือนในแฟรงค์เฟิร์ตหรือที่หัวลำโพงบ้านเรา แต่ยังมีที่ให้ผมนั่งหลับรอได้ทั้งคืน อย่างเช่นที่เวนิส...หรือมัณฑะเลย์ ซึ่งทุกแห่งผมจะมีเพื่อนร่วมชะตากรรมอยู่ด้วยเสมอ ไม่เคยโดดเดี่ยว ที่นี่ก็เช่นกัน!

สนามบินนานาชาติเปิดตลอด ๒๔ ชั่วโมง เค้าไม่มาไล่ให้เราต้องออกไปนอนรอข้างนอกหรอก!

มีห้องน้ำ (Kamar Kecil) ซะอย่าง...กลัวอะไร!

ทั้งล้างหน้าแปรงฟัน สามารถเรียกความสดชื่นให้กลับคืนมาได้ทุกเวลา...

สำหรับชายคนหนึ่งซึ่งนั่งรอมาตั้งแต่ ๕ โมงเย็นถึง ๕ โมงเช้า มันช่างเป็นเรื่องปกติธรรมดาเสียเหลือเกิน...

พอเคาน์เตอร์ของ AirAsia เปิด ผมแบกเป้ไปเช็คอิน...

หลังจากผ่าน ตม. และจุดตรวจสัมภาระ ผมได้ย้ายก้นไปนั่งรอที่หน้า gate 2

ท้ายสุดก็ได้ขึ้นไปนั่งอยู่บนนกยักษ์พร้อมที่จะออกบินไปยังเกาะปีนัง...

ลาก่อน...กัวลานามู! 

จากบินไจไปสนามบิน

๑๔ เมษายน ๒๕๕๘ ผมนั่งรถบัสจาก Gotong Royong ถึง Binjai ก่อนเที่ยงวัน!   หลังจากวันสบาย ๆ ใน Bukit Lawang... ความสับสนวุ่นวายในเมืองใหญ่กลับมาให้เห็นอีกครั้ง

ไม่มีแผนที่, Lonely Planet หรืออุปกรณ์นำทางใด ๆ... ผมใช้ปากนำทางถามเค้าไปเรื่อย ๆ

โชคดีที่ยังเก็บกากตั๋วเอาไว้...ทำให้ง่ายขึ้น

มีคนแนะนำให้ขึ้นรถบัสอย่างดี (ค่าโดยสาร ๒ แสนรูปี) จากบินไจไปสนามบินกัวลานามู ผมต้องหนักแน่น ไม่หลงเชื่อ ไม่งั้นจะเสียเงินเพิ่มขึ้นเป็น ๕ เท่า เงินอินโดนีเซียรูปีที่เหลืออยู่ไม่ถึง ๑ แสนรูปีทำให้ไม่มีสิทธิ์เลือกทางอื่น!  เส้นทางข้างหน้าที่ได้วางไว้ชัดเจนแล้วคือ...นั่งรถไปสนามบิน - รอจนถึงเช้า -ขึ้นเครื่องกลับปีนัง  ผมไม่รีบร้อน หัวใจไม่บีบคั้น แถมยังมีเวลาเหลือเฟือ จะอยู่เที่ยวในบินไจอีกซัก ๔-๕ ชั่วโมงอย่างที่บอกไว้ก็ทำได้  แต่ตอนนี้ผมอยากกลับไปสนามบินให้เร็วที่สุด เพื่อตรวจสอบเรื่องเที่ยวบินไปปีนังมากกว่า...

แน่ใจว่าท่ารถ ALS อยู่ไม่ไกล...ผมเดินแบกเป้เสาะหา

ยิ่งถาม ยิ่งเดิน ก็ยิ่งใกล้จุดหมายเข้าไปทุกที....

ในที่สุดก็เห็นป้ายชี้ทางไปยังท่ารถ ALS Binjai - Kualanamu

จบแล้ว! การผจญภัยในอินโดนีเซีย  ลองถ้าได้มาถึงจุดนี้...ผมมองข้ามช็อตไปถึงตอนนั่ง ferry จาก George Town ไป Butterworth แล้วล่ะ!

ในอาคาร ๑ คูหาเป็นที่จำหน่ายตั๋ว มีเครื่องดื่มและขนมขายด้วย...

รอยยิ้มที่เห็นช่วยย้ำคำพูดของผมที่ว่าอินโดนีเซียน่าเที่ยว!

ไม่ตั้งหน้าตั้งตาหาเรื่อง หนุ่ม ๆ อินโดสนุกสนานลูกเดียว...

ผมซื้อตั๋ว ๔๐,๐๐๐ รูปีไปบินไจ (ที่นี่เค้าถามชื่อด้วย) แล้วขอเข้าห้องน้ำ!

๑๓.๕๓ น. ...ได้เวลารถออก!

ถึงสนามบินนานาชาติกัวลานามูแล้วคร้าบบบ...

Kualanamu - Binjai

ก่อนหน้านั้นผมเคยเขียนไว้ว่า..."ครั้งนี้ขอเป็น Bukit Lawang อย่างเดียว โดยจะนั่งรถของบริษัท ALS จากสนามบิน Kuala Namu (1) (๓๐,๐๐๐ รูปี) ไปลงที่ Kota Binjai (2) จากนั้นก็จะหารถต่อไปยัง Bukit Lawang ไปอยู่กับธรรมชาติ  (3) กินอาหารสุขภาพ ถ่ายรูปอุรังอุตัง เที่ยวน้ำตก แช่ธารน้ำไหล เข้าดงพงไพร ฯลฯ วันที่ ๙-๑๓ อยู่ใน Bukit Lawang ทั้ง ๕ วันเลย..."

ภาพจาก airportkualanamu.com

ผมไม่รู้หรอกว่า Binjai เป็นเมืองใหญ่ขนาดไหน ไปถึงแล้วค่ำมืดจะทำอย่างไรต่อ ประสบการณ์กับผู้คนและบ้านเมืองในแดนอิเหนาก็ยังไม่มี! แต่ได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไป Binjai (ถ้ามีรถ) ผมออกจากอาคารสนามบิน เลี้ยวขวาไปยังจุดจอดรถโดยสาร...

นั่นไง...มีรถบัสสีส้มจอดอยู่

ไม่ต้องถามใครให้เสียเวลา บนกระจกหน้าเขียนชัดเจนว่า "KUALANAMU - BINJAI" ผมกระโดดขึ้นหาที่นั่งบนรถปรับอากาศ ขณะนั้น ๕ โมงเย็นแล้ว!

อืมมมม์..ขึ้นราคาค่าโดยสารอีกแล้ว!!  จาก ๓๐,๐๐๐ รูปีเป็น ๔๐,๐๐๐ รูปี เป็นอย่างนี้เหมือนกันหมดไม่ว่าจะเป็นลาวหรือเวียดนาม (ถ้าจะแตกต่างก็มีแต่ที่พม่าเมื่อค่าโดยสารรถไฟสำหรับนักท่องเที่ยวลดราคาลงกว่าครึ่ง) ผมจ่ายตังค์ให้กระเป๋าแล้วรับตั๋วโดยสารมาเก็บไว้...

ไม่นานนักล้อรถก็หมุน...พาตาแก่จากเมืองรถม้าออกจากสนามบินกัวลานามู (Bandara Kualanamu)

วิ่งขึ้นทางยกระดับ ผมถ่ายภาพผ่านกระจกรถเอาไว้หน่อย....

หลังจากผ่านโทล์เวย์ ผมเห็นบ้านเมืองสองข้างทางหนาแน่นขึ้น...

๖ โมงกว่า..รู้สึกว่าคงกำลังผ่านตัวเมืองเมดาน ผมเห็นการจราจรติดขัดเป็นระยะ ๆ ในขณะที่ท้องฟ้ามืดลงทุกที ๆ

จริงอย่างที่เค้าว่า... ระยะทางก็ไม่ไกลนัก แต่ใช้เวลากว่า ๒ ชั่วโมง ผมไปถึงบินไจเมื่อท้องฟ้ามืดสนิท!