นายสถานีรถไฟห้างฉัตรคงจะคุ้นตา เมื่อเห็นตาแก่คนหนึ่งขี่จักรยานพับเข้ามาพร้อมกับเป้สะพายหลัง (backpack) และกระเป๋าตูดมด!
" FB Trip ไปพิชัย" ผมกับเจ้า Banian ต้องนั่งรถไฟท้องถิ่นขบวน 408 (เชียงใหม่-นครสวรรค์) ซึ่งเข้าเทียบชานชาลาประมาณ 11.42 น.
ผมตีตั๋วไปลงบ้านบุ่ง จ.พิษณุโลก (ค่าโดยสาร 44 บาท) ด้วยประสงค์ที่จะเห็นความสวยงามของสถานีบ้านบุ่ง แล้วค่อยปั่นจักรยาน 20 กิโลเมตรย้อนกลับพิชัย
.jpg) |
| ภาพจาก Facebook สถานีรถไฟบ้านบุ่ง - ขอขอบคุณ |
ระหว่างรอรถไฟอยู่ในร่มเงาอาคารสถานี ผมนั่งคิดถึงอดีตตอนที่มาอยู่ห้างฉัตรและเริ่มใช้บริการที่นี่ นายสถานีกับผู้ช่วยคนเก่า และสุนัขประจำสถานีอีกหนึ่งตัว เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ปัจจุบันคนเก่าปลดเกษียณไป คนใหม่มาทำหน้าที่แทน ส่วนเจ้าสี่ขาก็กลับดาวหมาไปแล้ว
บ่อปลาคาร์ปก็ถูกถม เหลือเพียงไม้ประดับไม่มากนัก...
เสียงเคาะระฆังเป็นสัญญาณเปิดทาง เจ้าหน้าที่สวมเครื่องแบบออกไปรอรับการเข้ามาของขบวนรถไฟดีเซลราง 408 ผมนำจักรยานไปตั้งไว้ในตำแหน่งที่จะหิ้วขึ้นรถ ตาแก่บ้านห้างฉัตรสวมหมวกและสะพายเป้... เตรียมพร้อม
มือขวาหิ้วจักรยาน มือซ้ายหิ้วกระเป๋าตูดมด วันนี้มีผมเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียว เมื่อรถจอดสนิท ไปเขียวสว่างที่ปุ่มเปิดประตู ผมกดให้ประตูเปิดออกแล้วยกจักรยานขึ้นไปวางไว้บนรถ ได้ยินเสียงทักว่า "ลุงวิชัย" พร้อมกับมีมือมาช่วยยกจักรยานเข้าไป...
อยากบอกว่ารู้สึกดีใจที่อยู่ ๆ มีคนรู้จักชื่อและให้ความช่วยเหลือ ปกติตาแก่สวมกางเกงสะดอไม่มีใครรู้จักหรอก! ผมต้องรีบ rewind เทปในสมอง เพื่อจะให้ทราบว่าเขาคือใคร? ก่อนที่จะได้เสวนาด้วย ผ่านมาแล้ว 1 ปี วันนั้นผมนั่งเจ้า 408 นี่แหละ (แต่งกายแบบวันนี้เลยล่ะ)...
.jpg)
ระหว่างทางมีชายคนหนึ่งขึ้นมานั่งด้วย และเราได้คุยกันฉันมิตรด้วยวัยที่ต่างกันไม่มากนัก...
.jpg)
สมองเข้าสู่โหมดค้นหาแบบฉับไว ในที่สุดก็จำชื่อของเขาได้ ปีนึงแล้วสินะ กว่าได้จะได้พบกันอีกครั้งบนรถไฟขบวน 408 คราวนี้ผมเดินทางจากห้างฉัตรไปพิชัย เขาลงที่สถานีนครลำปาง ส่วนผมต้องนั่งไปอีกกว่า 4 ชั่วโมง!
มีคนบอกผมว่า momentum เป็นแรงดึงดูดให้คนคิดเห็นคล้ายกันได้มาเจอกัน
หวังว่าเจ้า momentum คงจะทำให้เราได้พบกันอีก!
.jpg)
