หาที่พักใน Baling

ก่อนออกเดินทาง ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่น่าสนใจของเมืองบาลิงไว้บ้างแล้ว แต่ไม่มีเรื่องที่พัก... คิดว่าเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้คงจะมีโรงแรมให้เลือกไม่มากนัก!

มาถึงที่นี่เวลาประมาณ ๑๑ โมง เหมาะที่สุดสำหรับการเดินหาที่พัก ผมคิดในใจว่า...ถ้าไม่ได้ คงต้องไปขอนอนที่วัดพระธาตุบาลิง ซึ่งเป็นวัดไทย!

ไม่ต้องนอนวัดแล้ว...ผมใช้เวลาไม่ถึง ๑๐ นาทีก็หาโรงแรมได้!  ไม่ต้องใช้แผนที่ เข็มทิศ หรือระบบ GPS แค่แบกเป้ออกจากสถานีขนส่ง (1) เดินดูไปเรื่อย ๆ ปล่อยให้สัญชาตญาณนำทาง ไปหยุดอยู่ตรงทางแยก (2)  พบโรงแรมแล้วล่ะ แต่คิดว่าคงแพง น่าจะลองหาที่อื่นดูก่อน ผมเดินไปถามชายคนหนึ่งตรงหน้าอาคารพาณิชย์ (3) เค้าชี้ไปข้างหน้า... บอกว่ามีโรงแรมอยู่ข้างร้านสนุ๊กเกอร์ (4)

นั่นไง! เจอแล้ว ผมเห็นประตูที่เปิดอยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นโรงแรมหรือเปล่า!

โอกาสที่จะเดินตกร่องระบายน้ำนั้นมีสูงมาก ผมถ่ายภาพมาให้เพื่อน ๆ ได้ดู ฉะนั้นทุกย่างก้าวจึงต้องระวังระวัง ไม่ใช่ว่าพอพบแล้วก็รีบเดินสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไป หากก้าวพลาดพลั้งตกลงไปขาแข้งหัก ทริปนี้ก็เอวังทันที!!!

เดินขึ้นไปเถอะ...ไม่ต้องกลัว!  ผมเคยพัก Backpacker Hostel ในโกตาบารูมาแล้ว ต้องขึ้นบันไดไปอย่างนี้แหละ...

ในที่สุดก็เจอโรงแรมอยู่ข้างบน...

มีชายคนหนึ่งเฝ้าอยู่ เค้าพาไปดูห้องแล้วบอกว่าคืนละ ๓๐ ริงกิต ผมต่อเหลือ ๒๐ ริงกิต แต่แกไม่ให้!  ในที่สุดก็พบกันครึ่งทางคือ ๒๕ ริงกิต ผมจ่ายเงินแล้วรับกุญแจห้องมา...

ได้ที่พักแล้ว เป็นโรงแรมไม่มีชื่อ ซ่อนตัวอยู่บนอาคารพาณิชย์...

ห้องหมายเลข 4 คือที่ซุกหัวนอนในคืนนี้...

ห้องน้ำอยู่ข้างนอก มี ๒ ห้อง สภาพดูแทบไม่ได้...

ไม่เชื่อก็ให้ดูที่กลอนประตู...

หรือไม่ก็ฝักบัว...

ฝาชักโครกก็ไม่มี...

เวลาจะชักโครกที ก็ต้องใช้มือล้วงลงไปดึง...

ก็ยังดีที่บานเกล็ดหน้าต่างที่นี่สภาพไม่เลวร้ายเท่าของโรงแรมฟ้าอันรุ่ง...

หลังจากการสำรวจ ผมบอกตัวเองว่าที่ซุกหัวนอนคืนละ ๒ ร้อยกว่าบาทได้แค่นี้ก็ดีแล้ว วันพรุ่งนี้ได้พัก hostel ในปีนังคงจะดีกว่านี้!

ขณะนี้ก็ได้เวลาออกเที่ยวแล้ว!!

ที่ซุกหัวนอน

อยากจะเปลี่ยนรูปแบบการเล่าเรื่องการเดินทางไปอินโดนีเซียให้แตกต่างจากที่เคยเขียน กล่าวคือผมจะไม่บรรยายและโพสต์ภาพเรียงไปตามลำดับจากจุดเริ่มต้นไปจนสิ้นสุดการเดินทาง แต่จะหยิบออกมาคุยในแต่ละเรื่องที่เห็นว่าเหมาะสมและอาจมีประโยชน์สำหรับเพื่อน ๆ ที่รักการเดินทางประเภทใช้เงินน้อยแต่ได้ประสบการณ์เยอะ!

ไปอินโดฯ คราวนี้ผมทำพลาดหลายอย่าง ซึ่งไม่อายที่จะเล่าให้ฟัง หลายเรื่องเป็นการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้า บางอย่างเป็นการเอาตัวรอด บางเรื่องก็ไม่คาดคิดมาก่อน!!  การหาที่พักหรือที่ซุกหัวนอนเป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งน่าสนใจ!

แต่ไหนแต่ไรมาแล้วผมไม่เคยคิดจองที่พักล่วงหน้า เป็นคนที่ค่อนข้างมองโลกสวย คิดว่าหนทางเบื้องหน้าจะต้องมีทางออกให้เสมอ แต่ทุกวันนี้รูปแบบของการเดินทางได้เปลี่ยนแปลงไปมาก นับตั้งแต่มีการจองที่พักออนไลน์ มีเว็บให้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางและสถานที่ต่าง ๆ ที่นักเดินทางสามารถหาคำตอบได้โดยง่าย ที่พักเกือบทุกแห่งมี free wifi ให้ได้เชื่อมต่อสื่อสารถึงกันได้แม้อยู่ห่างกันคนละมุมโลก  แม้ในอ้อมกอดของป่าเขาลำเนาไพรอย่างเช่น Bukit Lawang ก็ยังมี wifi ให้ใช้เหมือนกับใน George Town บนเกาะปีนัง

จองที่พักล่วงหน้าดีมั้ย?  ผมชักจะเห็นด้วยแล้วว่ามันดี อย่างเช่น การจอง Friendly Green House ผ่าน booking.com โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมใด ๆ ทำให้ผมมั่นใจได้ว่ามีที่พักแน่นอนเมื่อไปถึงเกาะปีนัง ยิ่งปัจจุบันนี้มี app ของแต่ละเว็บ อย่างเช่น booking.com หรือ hostelworld,com ให้ดาวน์โหลดมาไว้บน smart phone อะไร ๆ ก็ดูจะง่ายไปหมด...

การจองที่พักออนไลน์และการหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตระหว่างการเดินทาง เป็นสิ่งที่ผมเริ่มนำเข้ามาใช้เป็นครั้งแรกในทริปที่ผ่านมา สะดวกและราบรื่นดีทุกอย่างทั้งที่พักในมาเลเซียและอินโดนีเซีย  คิดว่าคราวหน้าถ้าไปไซ่ง่อน...ผมก็จะใช้วิธีนี้อีก!

อย่างไรก็ตามในช่วง ๒ สัปดาห์ของการเดินทางก็ต้องพักค้างตามโรงแรมอื่น ๆ อีก ผมต้องอาศัยนอนบนลานหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง...

นั่งหลับบนขบวนรถเร็วกรุงเทพ-สุไหงโกลก....

พักที่ "ฟ้าอันรุ่ง" โรงแรมเก่าแก่ของเมืองเบตง...

ถึงมาเลเซียก็ต้องหาที่พักในเมือง Baling...

แถมยังต้องหาที่พักคืนแรกใน Bukit Lawang เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงกำหนดการเดินทางโดยไม่คาดคิด...

และที่ลืมไม่ลงก็คือ การอาศัยเก้าอี้ในสนามบิน Kuala Namu เป็นที่นั่งหลับทั้งคืน...

สรุปค่าที่พักสำหรับทริปครั้งนี้ รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน ๑,๖๙๕ บาท ที่แพงที่สุดคือโรงแรมใน Baling ราคาคืนละ ๒๒๐ บาท ส่วนที่ถูกที่สุดคือ Rain Forest ใน Bukit Lawang คืนละ ๑๑๐ บาท...

เงิน ๑,๖๙๕ บาท...บางท่านอาจใช้พักในโรงแรมหรูได้เพียงคืนเดียว!!