วัดไตรมิตรวิทยาราม

จากเยาวราช (1) ผมเดินข้ามถนนเจริญกรุงไปยังวัดไตรมิตรวิทยาราม...

ผ่านซุ้มประตู (2)... ผมเดินแบกเป้เข้าไปในวัดไตรมิตรวิทยาราม ซึ่งเดิมมีชื่อว่า "วัดสามจีน"

แดดจัดแล้ว... มีนักท่องเที่ยวไปเที่ยวชมกันตั้งแต่เช้า ผมเห็นกลุ่มทัวร์จีน ทัวร์ฝรั่ง พากันเดินขึ้นไปยังพระมหามณฑป (3) เพื่อชมพระพุทธรูปทองคำซึ่งใหญ่ที่สุดในโลก!

เยื้องกับพระมหามณฑป มีพระอุโบสถหลังใหม่ (4) สร้างเมื่อปี พ.ศ.๒๔๙๐ หลวงวิศาลศิลปกรรมเป็นผู้ออกแบบ โดยก่อสร้างเป็นเฟอร์โรคอนกรีต ทรงจตุรมุข หลังคาสามชั้น มีชานรอบพระอุโบสถ....

บานประตูหน้าต่างเขียนลายรดน้ำ...

บนลานคอนกรีตมองหาต้นไม้เขียว ๆ ไม่ค่อยเจอ ช่างต่างกับวัดทางภาคเหนือเสียจริง!

ชายแก่ผู้เดินทางมาจากเชียงใหม่อาศัยลานหน้าสถานีหัวลำโพงเป็นที่หลับนอน ประจวบกับห้องน้ำของสถานีรถไฟใช้การไม่ได้เพราะอยู่ในช่วงปรับปรุง การได้มาอาศัยใช้ห้องน้ำของวัดไตรมิตร (5) จึงเป็นสิ่งที่วิเศษสุด!

ได้เวลากลับไปที่รุ่งทรัพย์การท่องเที่ยวแล้วครับ!

เผลอนิดเดียว!

เช้าวันที่ ๑๕ เมษายน ๒๕๕๘ ด้วยเที่ยวบิน QZ103 ของ AirAsia ผมเดินทางจากสนามบินนานาชาติกัวลานามู (เมดาน) กลับมาถึงสนามบินปีนัง เมื่อเวลาประมาณ ๗ โมงเช้า...ตามเวลาท้องถิ่น

ลงจากเครื่องแล้วก้าวเดินไปตามงวงช้าง ผมตามขบวนผู้โดยสารสู่อาคารผู้โดยสารขาเข้า ไปยืนเข้าคิวเพื่อผ่าน passport control ปัจจุบันนี้ประเทศมาเลเซียเป็นอีกประเทศหนึ่งซึ่งยกเลิกการกรอกบัตรเข้าออก (arrival and departure cards) แล้ว นักเดินทางจึงไม่ต้องเขียนอะไร ผมทำแค่เพียงถอดหมวกออกให้เห็นใบหน้าชัดเจน แล้วยื่นหนังสือเดินทางให้กับเจ้าหน้าที่ ไม่มีปัญหาอะไรครับ เค้าให้ผมใช้ปลายนิ้วชี้ทั้ง ๒ ข้างแตะที่แป้นกระจก จากนั้นก็ติดสติ๊กเกอร์สีเขียวลงบนหนังสือเดินทางแล้วประทับตรา ทั้งหมดใช้เวลาไม่นาน!

ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ปัญหาเกี่ยวกับการเดินทางด้วยเครื่องบินผ่านไปแล้ว ต่อจากนี้ก็ไม่ต้องตีกรอบให้เร่งรีบ ค่อย improvise เส้นทางกลับสู่เมืองไทย หลังจากผ่าน ตม...ผมไม่ต้องไปยืนรอสัมภาระที่สายพาน เดินตรงไปยัง security check แล้วแบกเป้ออกจากสนามบินได้เลย  บรรยากาศยามเช้ายังขมุกขมัวเมื่อผมเดินไปถึงจุดขึ้นรถประจำทาง...

รู้ว่าค่ารถเมล์สาย 401E ไปยัง Jetty คือ 2.70 MYR  ระบบการเก็บเงินของที่นี่ก็เหมือนกับที่สิงคโปร์ คือต้องเตรียมเงินไว้หยอดลงในที่รับค่าโดยสารข้างคนขับ...

ผมเตรียมเงินไว้ครบตามจำนวนแล้วกำไว้แน่น...

ระหว่างที่รถเมล์...ผมหันกลับไปถ่ายภาพอาคารสนามบินไว้อีก ๑ บาน!

พอเหลียวกลับมาก็เห็นรถเมล์สาย 401E วิ่งเข้าจอดรอรับ อารามเร่งรีบ...ผมเก็บกล้องแล้วเดินตรงไปขึ้นรถทันที!!  คนขับบอกว่า "Two seventy" เมื่อทราบว่าผมจะไปลงที่ Jetty

ผมแบมือที่กำเงินค่าโดยสารออกจ่าย  โธ่เว้ย...ดันมีไม่ครบ มันตกหายไป 20 เซนต์ในระหว่างที่รีบมาขึ้นรถ ผมต้องหยิบแบ้งค์ ๑ ริงกิตออกมาผสมแล้วหย่อนลงในช่องรับค่าโดยสาร เจ้าเครื่องบ้านั่นก็ไม่มีสมองให้ทอนเงินซะด้วย หยอดลงไป ๓ ริงกิตมันกินหมด...

คนขับยื่นตั๋วให้ ก่อนที่จะเหยียบคันเร่งพารถเคลื่อนออกไป...

ตกลงแค่เผลอตัวนิดเดียวทำให้ตังค์หล่นหาย ๒๐ เซนต์ เช้านี้ผมประเดิมด้วยการเสียเงินเปล่าไป ๕๐ เซนต์!!  อยากเขกหัวตัวเอง แต่ภาพสองข้างทางที่รถวิ่งผ่านไปทำให้ผมลืมเรื่องความผิดพลาดของตัวเองเสียสิ้น!!

เพื่อน ๆ ที่รักครับ วันนี้เรากลับเมืองไทยกันนะ...

ที่ซุกหัวนอน

อยากจะเปลี่ยนรูปแบบการเล่าเรื่องการเดินทางไปอินโดนีเซียให้แตกต่างจากที่เคยเขียน กล่าวคือผมจะไม่บรรยายและโพสต์ภาพเรียงไปตามลำดับจากจุดเริ่มต้นไปจนสิ้นสุดการเดินทาง แต่จะหยิบออกมาคุยในแต่ละเรื่องที่เห็นว่าเหมาะสมและอาจมีประโยชน์สำหรับเพื่อน ๆ ที่รักการเดินทางประเภทใช้เงินน้อยแต่ได้ประสบการณ์เยอะ!

ไปอินโดฯ คราวนี้ผมทำพลาดหลายอย่าง ซึ่งไม่อายที่จะเล่าให้ฟัง หลายเรื่องเป็นการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นเฉพาะหน้า บางอย่างเป็นการเอาตัวรอด บางเรื่องก็ไม่คาดคิดมาก่อน!!  การหาที่พักหรือที่ซุกหัวนอนเป็นอีกเรื่องหนึ่งซึ่งน่าสนใจ!

แต่ไหนแต่ไรมาแล้วผมไม่เคยคิดจองที่พักล่วงหน้า เป็นคนที่ค่อนข้างมองโลกสวย คิดว่าหนทางเบื้องหน้าจะต้องมีทางออกให้เสมอ แต่ทุกวันนี้รูปแบบของการเดินทางได้เปลี่ยนแปลงไปมาก นับตั้งแต่มีการจองที่พักออนไลน์ มีเว็บให้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางและสถานที่ต่าง ๆ ที่นักเดินทางสามารถหาคำตอบได้โดยง่าย ที่พักเกือบทุกแห่งมี free wifi ให้ได้เชื่อมต่อสื่อสารถึงกันได้แม้อยู่ห่างกันคนละมุมโลก  แม้ในอ้อมกอดของป่าเขาลำเนาไพรอย่างเช่น Bukit Lawang ก็ยังมี wifi ให้ใช้เหมือนกับใน George Town บนเกาะปีนัง

จองที่พักล่วงหน้าดีมั้ย?  ผมชักจะเห็นด้วยแล้วว่ามันดี อย่างเช่น การจอง Friendly Green House ผ่าน booking.com โดยไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมใด ๆ ทำให้ผมมั่นใจได้ว่ามีที่พักแน่นอนเมื่อไปถึงเกาะปีนัง ยิ่งปัจจุบันนี้มี app ของแต่ละเว็บ อย่างเช่น booking.com หรือ hostelworld,com ให้ดาวน์โหลดมาไว้บน smart phone อะไร ๆ ก็ดูจะง่ายไปหมด...

การจองที่พักออนไลน์และการหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตระหว่างการเดินทาง เป็นสิ่งที่ผมเริ่มนำเข้ามาใช้เป็นครั้งแรกในทริปที่ผ่านมา สะดวกและราบรื่นดีทุกอย่างทั้งที่พักในมาเลเซียและอินโดนีเซีย  คิดว่าคราวหน้าถ้าไปไซ่ง่อน...ผมก็จะใช้วิธีนี้อีก!

อย่างไรก็ตามในช่วง ๒ สัปดาห์ของการเดินทางก็ต้องพักค้างตามโรงแรมอื่น ๆ อีก ผมต้องอาศัยนอนบนลานหน้าสถานีรถไฟหัวลำโพง...

นั่งหลับบนขบวนรถเร็วกรุงเทพ-สุไหงโกลก....

พักที่ "ฟ้าอันรุ่ง" โรงแรมเก่าแก่ของเมืองเบตง...

ถึงมาเลเซียก็ต้องหาที่พักในเมือง Baling...

แถมยังต้องหาที่พักคืนแรกใน Bukit Lawang เมื่อเกิดการเปลี่ยนแปลงกำหนดการเดินทางโดยไม่คาดคิด...

และที่ลืมไม่ลงก็คือ การอาศัยเก้าอี้ในสนามบิน Kuala Namu เป็นที่นั่งหลับทั้งคืน...

สรุปค่าที่พักสำหรับทริปครั้งนี้ รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน ๑,๖๙๕ บาท ที่แพงที่สุดคือโรงแรมใน Baling ราคาคืนละ ๒๒๐ บาท ส่วนที่ถูกที่สุดคือ Rain Forest ใน Bukit Lawang คืนละ ๑๑๐ บาท...

เงิน ๑,๖๙๕ บาท...บางท่านอาจใช้พักในโรงแรมหรูได้เพียงคืนเดียว!!