เทศกาลไก่เบตง' 58

ก่อนค่ำผมเดินกลับไปที่งานเทศกาลไก่เบตง' 58 อีกครั้ง  เมื่อเช้านี้มาแล้วยังไม่มีอะไร ตอนนี้งานเริ่มแล้ว...!

บริเวณลานวัฒนธรรมสัมพันธ์ เทศบาลเมืองเบตง คึกคักด้วยผู้คน แม่ค้าแม่ขาย รวมทั้งชายชราจากเมืองรถม้า....

นิทรรศการ "ไก่เบตง" จัดโดย อบจ. เบตง ยังคงยืนหยัดเป็นวันที่ ๓ สุดท้ายแล้ว...

เสียดายไปคนเดียว ไม่มีใครถ่ายรูปให้ ไม่งั้นจะโผล่หน้าเข้าไปเป็นไก่เบตงซะหน่อย...

หรือไม่ก็ไปเป็นคาวบอย...

หิวแล้วจ้า ต้องหาอะไรกิน...

ในที่สุดก็ไปลงเอยที่ "ขนมจีนป้าละไม"

น้ำพริกก็มีด้วย ไม่ได้ลิ้มรสมานานแล้ว ผมเลือกกินขนมจีนน้ำยาราคาชามละ  ๓๐ บาท...

มีผักให้กินอย่างไม่อั้น ตามสไตล์อาหารปักษ์ใต้...

อิ่มแล้วก็ได้เวลาเดินชมไปทั่ว ๆ....

ขออนุญาตถ่ายภาพผู้พิทักษ์ รักษาความปลอดภัยให้กับงานมาด้วย ๑ บาน...

เฮ้อ...กลับไปนอนพักดีฝ่า เบตงให้ผมครบหมดแล้ว!

ไก่เบตง

ลอดอุโมงค์เบตงมงคลฤทธิ์ทะลุออกไปอีกด้านหนึ่ง  ผมมองเห็นไก่หงอนแดงตัวสูงใหญ่ ประหนึ่งว่าได้หลงเข้ามาใน "ยักษานคร" โดยไม่คาดฝัน!!

แต่ใกล้ ๆ กัน ผมก็ยังคงเห็นมนุษย์ธรรมดา ๆ ซึ่งไม่ใช่ยักษ์!!  ดูเหมือนเค้ากำลังเก็บเต็นท์พักแรม....

พอดีผมได้อ่านจากป้ายที่ต้นอุโมงค์มาก่อนแล้วว่า ช่วงวันที่ ๒-๓-๔ เค้ามีงาน "ไก่เบตง"

ต้องตามไปดูกันหน่อยล่ะ...งานเนี้ย!

ไทยวิกิพีเดียกล่าวว่า "ไก่เบตงเป็นไก่พันธุ์เนื้อพื้นเมืองที่นำพันธุ์มาจากประเทศจีนที่เรียกว่าไก่กวางไส เป็นไก่ที่มีต้นกำเนิดมาจากไก่พันธุ์แลนซาน ไก่เบตงถือว่าเป็นไก่ที่สร้างชื่อเสียงให้กับอำเภอเบตง จังหวัดยะลา" 

วันนี้โชคดีที่ผมมาทันได้เห็นงานไก่เบตง แม้ว่ายังเช้าอยู่ แต่ก็มีอะไรที่น่าสนใจให้ชม มีเรื่องราวน่ารู้ให้อ่าน...

ผมชอบใจป้ายที่บอกว่า"ไก่เบตง" คือตัวแทนของความกตัญญู หลังจากได้อ่านทราบว่าชาวจีนผู้อพยพเข้ามาอยู่ทางตอนใต้ของไทยในสมัยเหมืองแร่เฟื่องฟูเมื่อ ๑๐๐ กว่าปีที่แล้ว นอกจากเสื่อผืนหมอนใบ สิ่งที่นำติดตัวมาด้วยคือ ไก่พื้นเมืองของมณฑลกวางไส  ซึ่งต่อมาได้เลี้ยงกันอย่างแพร่หลายจนมีชื่อ เรียกกันติดปากว่า "ไก่เบตง"  ไก่ที่ว่าคงช่วยให้ผู้ที่นำมันมาจากเมืองจีนได้ตั้งตัวจนมีฐานะร่ำรวยได้ในที่สุดนั่นเอง!

อย่างไรก็ตาม นอกจากเสื่อผืนหมอนใบกับไก่ที่นำมาด้วย ถ้าไม่มีความขยันและอดทนก็คงไม่ได้!!