หาที่พักในปีนัง (๒๕๓๐)

วันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๐ เป็นครั้งแรกที่ผมได้เหยียบลงบนผืนแผ่นดินเกาะปีนัง พร้อมกับจักรยานและถุงทะเลขนาดใหญ่มัดอยู่กับตะแกรงหลัง...

 

เย็นมากแล้ว... สิ่งแรกที่ต้องทำในจอร์จทาวน์คือหาที่พักให้ได้ โดยอาศัยหนังสือ South-East Asia ซึงพกมาด้วยเพียงเล่มเดียว

แผนที่จอร์จทาวน์อยู่ในหน้า ๓๓๗ ช่วยให้ผมปั่นจักรยานได้ถูกทิศถูกทาง...

มีข้อมูลเกี่ยวกับที่พักด้วยดังนี้...

ต้องปั่นจักรยานหาที่พักอย่างเร่งรีบ  เกิดเหตุการณ์ที่ลืมไม่ลงในวันนั้นคือ "ขี่รถตกท่อระบายน้ำริมทาง" ถุงทะเลที่วางนอนอยู่ท้ายรถมีน้ำหนักมาก ทำให้ยากต่อการบังคับรถ ผมมัวแต่มองหาป้ายโรงแรม เผลอนิดเดียวล้อหน้าก็เลยเฉออกแล้วตกลงไปในท่อ...

ผมหัวคะมำแต่ก็ไม่เป็นไร รู้สึกว่าอายเหมือนกันนะ ต้องรีบดึงรถขึ้นมาแล้วปั่นต่อ อุบัติเหตุที่เกิดเท่าที่จำได้ก็มีเท่านั้น!  จากนั้นผมก็ปั่นไปยัง YMCA  พบว่าค่าที่พักแพงเกินไป...ไม่ได้พัก! พอดีอ่านเจอว่ามีวัดไทยชื่อว่า "วัดไชยมังคลาราม" อยู่ไม่ไกล ผมเกิดความติดที่จะไปขออาศัยนอนก่อนสัก ๑ คืนแล้วจึงค่อยหาที่พักใหม่ในวันรุ่งขึ้น

แผนที่จาก google maps

ภาพซุ้มประตูวัดไชยมังคลาราม - ที่มา visitpenang.gov.my

ผ่านมาแล้ว ๒๙ ปียังจำได้ว่า เย็นวันนั้นได้คุยกับพระไทยแต่ถูกปฏิเสธมิให้พักอาศัย ผมต้องพาจักรยานเพื่อนยากออกจากวัดแล้วไปหาที่พักในย่านคนจีน...

อาคารเก่าย่าน china town - ภาพจากอินเทอร์เน็ตนำมาทำเป็นภาพสีน้ำ

มืดพอดีเมื่อได้ที่พักในโรงแรมเก่า ๆ แห่งหนึ่ง ผมจำไม่ได้ว่าค่าห้องคืนละเท่าไหร่ แต่พอนึกภาพได้ว่าเก็บจักรยานไว้ชั้นล่างแล้วขึ้นไปนอนชั้นบน ดูเหมือนว่าข้างล่างจะเปิดเป็นคาเฟ่ที่มีหญิงบริการ เพราะทั้งคืนผมได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันและเปิดเพลงดังลั่น ห้องพักมีเตียงคิงไซส์ซึ่งสกปรก แถมฝาห้องก็มีรูคล้ายถ้ำมอง...

แปลกจังที่ยังพอจำคืนแรกบนเกาะปีนังได้!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
(หมายเหตุ – รูปที่โพสต์มิใช่สถานที่จริง หามาจากอินเทอร์เน็ตเพื่อประกอบเนื้อเรื่องเท่านั้น)

อลอร์สตาร์ - บัตเตอร์เวิร์ธ

๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๓๐... ผมปั่นจักรยานออกจากที่พักในอลอร์สตาร์ มุ่งใต้ลงไปตามถนนสายเอเซีย AH1 สู่บัตเตอร์เวิร์ธ ตั้งเป้าว่าต้องให้ถึงจอร์จทาวน์บนเกาะปีนังให้ได้!

เมื่อ ๒๙ ปีที่แล้วไม่มีอากู๋คอยช่วยนำทาง ไม่มีคอมพิวเตอร์ตัวเล็ก ๆ คอยคำนวณระยะทางและวัดอัตราการเต้นของหัวใจของนักปั่น จำได้ว่าเส้นทางลาดยางจากอลอร์สตาร์ไปบัตเตอร์เวิร์ธนั้นไม่โหดสักเท่าใด ผมแต่เหยียบลงบนบันไดจักรยานขับเคลื่อนให้พุ่งไปข้างหน้าด้วยอัตรา ๑๐ กว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมง อาศัยแค่เพียงพลังงานจากขนมปังและน้ำดื่ม พร้อมหัวใจมุ่งมั่นที่จะไปให้ถึงจุดหมายปลายทาง

ตั้งแต่ออกออกเดินทาง ผมก็ยังไม่เห็นใครปั่นจักรยานผ่านมา ถ้าเป็นยุคนี้คงได้่เจอะเจอและโบกมือทักทายกันบ้าง หนทางข้างหน้าดูคล้ายพรมปูไว้รอให้ล้อหมุนอย่างไม่สิ้นสุด ผ่านแสงแดดหน้าหนาวที่ยังคงร้อนแรงพอเรียกเหงื่อได้ท่วมตัว...

ภาพทางหลวง AH1 จากทริปไป Bukit Lawang

ถึงด่านเก็บเงินก่อนถึงบัตเตอร์เวิร์ธ วันนั้นจำได้ว่าผมไม่ต้องเสียตังค์ แค่จูงจักรยานผ่านทางด้านข้างเท่านั้น เจ้าหน้าที่ไม่ว่าอะไร...

ภาพด่านเก็บเงินทางหลวง AH1 จากทริปไป Bukit Lawang

ระยะทาง ๙๐ กิโลเมตร ถ้าจำไม่ผิด ผมคงถึงบัตเตอร์เวิร์ธประมาณบ่าย ๓ โมง สมัยนั้นยังไม่เจริญเหมือนปัจจุบันนี้ ผมพอระลึกได้ถึงความตื่นเต้นที่ได้เห็นทะเลทางด้านขวามือ...

ภาพก่อนถึงบัตเตอร์เวิร์ธ จากทริปไป Bukit Lawang

ก่อนหน้านั้นแม้จะเคยนั่งเรือข้ามฟากในบังกลาเทศ นั่งเรือโดยสารจากปาทรัสไปบรินดิสิ และนั่งเรือข้ามฟากจากเบลเยี่ยมไปขึ้นฝั่งที่โดเวอร์ ประเทศอังกฤษ...

แต่ผมไม่เคยตื่นเต้นเท่ากับการได้นั่งเรือข้ามฟากจากบัตเตอร์เวิร์ธไปเกาะปีนัง!

ผ่านมาแล้วเกือบ ๓ ทศวรรษเรือข้ามฟากก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก จำได้ว่าใช้บริการครั้งแรก ผมมีจักรยานแนบข้างมาด้วย...

ในหนังสือ South East Asia บอกว่า..

Ferries - until the impressive bridge to the mainland is completed, ferries scurry around the clock between Penang and Butterworth. During the day they came and go every 7-10 minutes, in the night between 24:00 and 7:00 h they leave less frequently.  The ferry from Butterworth to Penang is free of charge.  Going back you pay 40 c, cars cost 4 to 6 M$ according to size. The dock is at Pengkaland Weld.  Long distance buses and trains leave right from the dock in Butterworth.

ทุกวันนี้จาก Butterworth ไป Penang ต้องจ่ายตังค์ แต่ขากลับฟรี ผมนั่งมา ๖ เที่ยว...คงจะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว!

Masjid Negeri, Penang

มัสยิดที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะปีนังคือ Masjid Negeri ซึ่งอยู่ตรงสี่แยกถนน Air Itam และถนน Masjid Negeri  เป็นมัสยิดแห่งรัฐซึ่งสวยงามด้วยสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ ใช้เวลาสร้างประมาณ ๔ ปี สามารถรองรับผู้เข้าไปสวดมนต์ได้ถึง ๕,๐๐๐ คน

๗ เมษายน ๒๕๕๘ เที่ยงกว่า ๆ ผมพาจักรยานไปยืนอยู่ข้างรั้ว...

ผมดีใจที่ได้มาเห็นมัสยิดแห่งรัฐที่ยิ่งใหญ่!