Travellin’ light ไปเวียดนาม – ซื้อเสบียงที่บิ๊กซี

ตั้งแต่เช้าวันนี้ ผมได้กินแค่โยเกิตกับกาแฟเบอร์ดี้เท่านั้น ตอนนี้บ่ายจัดแล้วผมก็ยังไม่รู้สึกหิว ร่างกายเป็นอย่างนี้ทุกครั้งที่ออกเดินทาง แต่ถึงอย่างไรก็ต้องหาอะไรกินเสียก่อน...

จากสวนสาธารณะ ผมเดินไปเจอร้านอาหารร้านหนึ่ง ตกแต่งดูเข้าท่า...

มีฝรั่งนั่งกินอยู่บ้างแล้ว ผมหยุดอ่านเมนูอาหารที่ตั้งไว้หน้าร้าน เห็นว่าราคาพอไหว พอได้ยินเสียงเรียกจากเจ้าของร้าน...ผมก็เดินเข้าไปทันที!

สั่งข้าวผัดใส่ไข่กับกาแฟเย็น...

ข้าวผัดพอกินได้ ส่วนกาแฟเป็นกาแฟโบราณสไตล์เวียดนาม คือใส่นมข้นไว้ที่ก้นแก้วแล้วโปะด้วยน้ำแข็ง มีไม้คนให้มาด้วย...

ต้องคน ๆๆๆๆ  แล้วยกดื่มจนหมด ก่อนที่จะเติมด้วยน้ำเปล่าที่พกไปด้วย  มื้อนี้จ่าย ๕๐,๐๐๐ ดอง  อิ่มแล้วก็ออกสำรวจต่อ

ผมเดินไปยังวงเวียนขนาดใหญ่...

ไปเจอโรงเรียนซึ่งปิดอยู่....

อาคารหลายชั้นตั้งอยู่ริมถนนใหญ่...

มีสวนสาธารณะอีกแห่งที่งดงาม....

ถนนหนทางกว้าง รถราไม่ได้ติดเหมือนบางกอกเรา...

improvise ไปเจอห้างบิ๊กซีเข้า...

ผมเข้าไปหาซื้อเสบียง ที่นี่เข้มงวดมาก มีอะไรถือไปต้องให้เค้าใส่ลงถุงพลาสติก แล้วชิลด์ปิดปากถุงด้วยความร้อน...

ขณะเดินกลับที่พักต้องผ่านสนามกีฬา

กลับขึ้นห้องแล้ว เหยียดกายาพักผ่อนจนถึงค่ำ...

Travellin’ light ไปเวียดนาม – Hue Hostel

"Hue Hostel" เลขที่  40 ถนน Chu Van An เป็นที่พักราคาถูกในเมืองเว้...

ผมจ่ายแค่คืนละ $5 เท่านั้นสำหรับ dorm bed ในห้องปรับอากาศ...

เตียง ๒ ชั้นก็จริง แต่ฟูกหนา ผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนสะอาด พร้อมหลอดไฟหัวเตียงและเต้าเสียบไฟ (ac outlet)...

ผมได้พักห้อง 201 ซึ่งมีเตียง ๒ ชั้นอยู่ ๒ เตียง รวมพักได้ ๔ คน...

ห้องน้ำอยู่หน้าห้องเลยล่ะ..

มีห้องครัวด้วย (เหมือน hostel ในออสเตรเลีย)...

ผมต้มน้ำชงชาและทำบะหมี่สำเร็จรูปกินได้สบาย...

ที่พักสะอาดเพราะมีแม่บ้านสาวสวยคอยดูแล...

Hostel ตกแต่งภายในด้วยภาพเขียน...ดูมีรสนิยม

backpacker ที่มาพักสามารถสอบถามข้อมูลท่องเที่ยว ซื้อตั๋ว หรือจองทัวร์ ได้ที่เค้าน์เตอร์  บริการโดยหนุ่มสาวที่พูดภาษาอังกฤษได้ดี...

แม้มี PC ต่อเน็ตให้ใช้ฟรีอยู่แค่เครื่องเดียว แต่บนห้องพักก็มี wifi ตลอด ๒๔ ชั่วโมง...

ผมได้ที่พักในเมืองเว้แล้วครับ...

"Travelling is life!"  Hue Hostel เขียนไว้เช่นนั้น...ผมเห็นด้วย! 

Travellin' light ไปเวียดนาม - แม่ค้าเจ้าเล่ห์

ผมเคยเขียนไว้ใน "ข้อควรระวัง" ว่า "เมื่อซื้อเครื่องดื่มหรือขนมจากแม้ค้า พยายามอย่าจ่ายด้วยแบงค์ใหญ่ให้เค้าทอน ให้เตรียมเงินไว้ให้พอดี หรือไม่ก็เป็นตังค์ย่อย นับเงินทอนให้ดี หากรู้ว่าถูกโกงให้พูดเสียงดัง อย่าปล่อยเลยตามเลย..."

วันที่ ๕ กรกฎาคม ๒๕๕๗ ผมบันทึกไว้ว่า...

รถจอดให้กินอาหารและเข้าห้องน้ำ บอกว่า "๑๕ นาที" แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่! - รถจอดนานกว่าครึ่งชั่วโมง - ล้างรถและฉีดน้ำล้างกระจก - ผู้โดยสารลงไปซื้อของกินและเข้าห้องน้ำ สกปรกแต่ก็ใช้ได้ - ล้างหน้า + ฉี่ - ชายหรือหญิงปะปนกัน -  นอนอยู่ตำแหน่งเดิมนานเกินควร พอลงจากรถรู้สึกเวียนหัว แต่อาการปวดหลังเบาลง - จำเป็นต้องหาอะไรรองท้องเพื่อกินยา..

มีมุมขายของอยู่ทางด้านขวามือ ผมจำเป็นต้องหาอะไรกิน ดูที่เมนู สั่งกาแฟเบอร์ดี้ ๑ กระป๋อง ราคา ๑๒,๐๐๐ ดอง และโยเกิต ๑ ถ้วย ๑๐,๐๐๐ ดอง ไม่มีตังค์ย่อย ต้องจ่ายด้วยแบงค์ ๑๐๐,๐๐๐ ดอง เตือนตนเองเรื่องแม่ค้าเจ้าเล่ห์อยู่แล้ว ยังไม่ทันไรก็เจอเข้าซะแล้ว!!  หญิงเวียด(เสื้อลาย) รับเงินไปแล้วแทนที่จะทอนให้ กลับทำเฉย พอทวงก็ทอนให้แต่ไม่ครบ แสร้งหันไปทำอย่างอื่น ต้องทวงอีกด้วยเสียงดังจนหลาย ๆ คนหันมาดู ผมสัมผัสได้ทันทีว่าแม่ค้าเจ้าเล่ห์ใช้วิธีนี้หาเศษหาเลยกับชาวต่างชาติอยู่เป็นนิจ...

ผมกินโยเกิตและกาแฟแล้วขึ้นรถไปกินยา จากนั้นก็ไปห้องน้ำอีกครั้ง...

พอคนขับสตาร์ทเครื่องเปิดเครื่องปรับอากาศ  ผู้โดยสารต่างทยอยขึ้นรถ อากาศยังคงอบอ้าว มีผู้โดยสารชาวเวียดนามลงไปบ้างแล้ว ฝรั่งคู่หญิงชายทางด้านขวาย้ายลงไป เจ้าหนุ่มคนอยู่กลางย้ายไปแทนที่ ผมขยับไปนอนตรงกลาง เหลืออยู่ ๓ คนทำให้นอนสบายขึ้น แต่ก็ยังอึดอัด!!

ด้วยความเร็วประมาณ ๖๐-๗๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง รถวิ่งต่อไปอีกเป็นชั่วโมงจนถึงเมืองเว้  ไปจอดดับเครื่องอยู่ข้างถนน ขนสัมภาระและให้ผู้โดยสารชาวเว้ลง ใช้เวลานานทีเดียว เมื่อเรียบร้อยคนขับก็สตาร์ทเครื่องเสียงดัง "แชะ ๆๆๆ" แต่ไม่ติด  ฝรั่งนักท่องเที่ยวคนหนึ่งพูดกับเพื่อนเสียงดังว่า "The bus breaks down!!"

อากาศบนรถเริ่มร้อนจนผมเหงื่อซึม!