Travellin’ light ไปพม่า – เดินเข้าเมือง

เช้าวันที่ ๑๔ เมษายน ๒๕๕๗  Jeffy ขี่จักรยานยนต์พาผมไปส่งที่ทางเข้าสวนกันดอว์จี (1) ผมใช้เวลาหลายชั่วโมงเดินเที่ยว จนบ่ายสามโมงจึงตัดสินใจเดินออกจากสวนไปยังลานจอดรถ (2)...

ได้เวลากลับเข้าเมืองแล้ว ลาก่อนสวนกันดอว์จีที่จะอยู่ในความจดจำของผมตลอดไป...

ลาก่อนน้ำพุเย็นฉ่ำ...

ลาก่อนพุ่มไม้สวย...

พ้นจากสวนก็ไปเจอพ่อค้าแม่ค้าขายของกินเรียงรายตั้งแต่ประตูสวนไปจนถึงลานจอดรถ แปลกจัง! ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้กินอะไร ผมกลับไม่รู้สึกหิวแม้แต่น้อย!

ดีจังเลยที่ไม่มีใครให้ความสนใจ ผมไม่ถูกตามตื้อ...

เดินผ่านลานจอดรถซึ่งมีรถบัสทัศนาจรจอดอยู่หลายคัน รถบรรทุกก็มี จักรยานยนต์ก็มาก ผู้คนกำลังสนุกสนานกับเทศกาลสงกรานต์...

เดินไปตามเส้นทางที่เห็นอยู่ข้างหน้า เป็นคนเดียวที่ย่ำต๊อก  พบเด็ก ๆ กำลังเล่นน้ำสงกรานต์ ผมยกกล้องถ่ายรูปให้ดู ทำท่าบอกว่าเดี๋ยวกล้องจะเปียก เด็กก็ไม่สาดน้ำใส่...

เลยได้โอกาสเก็บภาพมาฝาก...

เดินลูกเดียว....ผมมั่นใจว่าไม่หลง เพราะเห็นรถวิ่งออกมาจากสวนเป็นระยะ ๆ

ถึงถนนช่วงที่ทาขาวแดงห้ามจอด ผมก้าวต่อไปไม่หยุด...

ผ่านเขตหวงห้ามทางด้านซ้ายมือ คาดว่าคงเป็นทางเข้าเรือนรับรองของรัฐบาล...

ทุกประเทศก็เป็นเช่นนี้แหละ ผมไม่ให้ความสนใจ เดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

จนถึงสามแยก (3) ด้านซ้ายมีป้ายห้ามต่างชาติผ่านเข้าไป ผมแกล้งเดินไปถามทหารยามถึงทางเข้าเมือง เค้าชี้ให้ไปทางขวา (4)...

เดินต่อไป...ผมกะว่าจะให้ถึงที่พักเลยล่ะ!

Travellin’ light ไปพม่า – swamp walkway

อาจารย์ Ruth คือผู้ที่สอนให้ผมรู้จักคำว่า "Swamp"  Longdo Dictionary ให้ความหมายไว้ว่า เป็นที่ลุ่มน้ำขังซึ่งมีน้ำมาซับรวมกันอยู่เกือบไม่มีทางออก ใช้ประโยชน์ในทางเพาะปลูกไม่ได้ และทำเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ก็ไม่ได้ แต่มีไม้ยืนต้นขึ้นอยู่บ้าง   Swamp Forest คือบริเวณป่าที่ลุ่มน้ำขัง ซึ่งเรียกกันว่า ป่าพรุ หรือ ป่าบึง..

อยู่นั่นไง "swamp walkway"  ลองไปเดินดูกันหน่อยดีฝ่า...

ถ้าเป็นหน้าฝน  ตรงนี้คงจะมีสภาพเป็น swamp walkway จริง ๆ!!

Travellin' light ไปพม่า - ดงไผ่

สำหรับผมแล้ว "ต้นไผ่" เป็นไม้ที่อัศจรรย์มาก ในสวนอามุย ผมเคยสังเกตเห็นลำต้นที่ลูงขึ้นเกือบ ๑ คืบภายในเวลาแค่ข้ามคืน หน่อไม้ใช้ปรุงอาหารได้หลากหลายเมนู อร่อยแต่ก็ค่อนข้างแสลงสำหรับคนที่เป็นโรคเกาต์... 

สวนกันดอว์จีคุยว่ามีต้นไผ่อยู่มากถึง ๗๕ สปีชีส์ (Species) ผมดูไม่ออกหรอกว่าพันธุ์ไหนเป็นพันธุ์ไหน รู้แต่ว่ามันมีทั้งความน่ากลัวและความอ่อนช้อยอยู่ในตัว มองเห็นความโค้งของลำต้นก็นึกถึงภาพวาดจากปลายพู่กันของจิตรกรจีน  หากได้เห็นกอไผ่ใหญ่ ๆ ก็นึกถึงเสียงน่ากลัวยามลมพัด นึกถึงตอนเป็นเด็กเมื่อต้องวิ่งผ่านกอไผ่ชนิดไม่เหลียวหลัง...

บ่ายวันที่ ๑๔ เมษายน ๒๕๕๗ ผมได้มายืนกลางดงไผ่อย่างที่เห็น....

มีตัว "ทาคิน" ด้วย...

วิกิพีเดีย กล่าวว่า...

ทาคิน (อังกฤษ: Takin) จัดอยู่ในไฟลัมสัตว์มีกระดูกสันหลัง (Phylum Chordata) ชั้นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม (Class Mammalia) เป็นสัตว์ประจำชาติของภูฏาน ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงในพื้นที่หนาวเย็น มีหน้าและเขาคล้ายแพะ แต่ว่าไม่มีเครา ตัวใหญ่ประมาณวัว เมื่อโตเต็มที่มีน้ำหนักประมาณ 250 กิโลกรัม ทาคินจะกินใบไผ่ หน่อไม้ เป็นอาหารหลัก

ทาคินมีตำนานอยู่ มีพระลามะองค์หนึ่งนามว่าท่านดรุกปก คุนเลย์ ได้สำแดงอิทธิฤทธิ์โดยการนำหัวแพะมาเสียบกระดูกวัว และชุบชีวิตมาเป็นสัตว์พันธุ์ใหม่คือทาคิน แต่เดิมทาคินมักหากินตามภูเขา ในอดีตทาคินอยู่ในสวนสัตว์ในกรุงทิมพู แต่ต่อมาพระเจ้าจิกมี ซิงเย นัมเกล วังชุก กษัตริย์องค์ก่อนของภูฏาน มีรับสั่งให้ปล่อยสัตว์ทั้งหมดกลับเข้าป่า แต่ความคุ้นเคยกับเมืองทาคินจึงเพ่นพ่านในเมืองเป็นจำนวนมาก จึงให้กลับมาอยู่ในสวนสัตว์ขึ้นอีกครั้ง โดยการเปลี่ยนสวนสัตว์เป็นศูนย์อนุรักษ์ทาคินแทน

ออกจากดงไผ่แล้วไปไหนกันดีล่ะ?

Travellin' light ไปพม่า - whispering pines

เนื้อเพลง Whispering Pines ซึ่งขับร้องโดย Johnny Horton ท่อนหนึ่งมีใจความว่า...

Whispering pines, whispering pines
Tell me is it so
Whispering pines, whispering pines
You're the one who knows
My darlin' is gone, ohh, she's gone
And I need your sympathy

ผมรักต้นสน! ชอบใบและรูปทรงของมัน ยิ่งถ้าเป็นต้นสนสูง ๆ ที่ยอดเอนไปมายามลมพัด  หากมีเสียงกระซิบสื่อความหมาย ก็คงจะปวดร้าวและเศร้าสร้อยเหลือทน!!

บ่ายวันที่ ๑๔ เมษายน ๒๕๕๗ ผมเดินเข้าสู่อ้อมกอดของต้นสนนานาพันธุ์ ในสวนกันดอว์จี เมืองพินอูลวิน...

ใครจะรู้ว่าต้นสนกระซิบบอกอะไรผมบ้าง?