๑๗ เมษายน ๒๕๕๗ วันขึ้นปีใหม่ของชาวพม่า วันนี้เป็นวันที่ผมต้องบินกลับเมืองไทย...
ตื่น ๖ โมงเช้าตามนาฬิกาปลุก ผมไม่รีรอ รีบลงไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วกลับขึ้นห้อง มาแต่งตัวและจัดของลงเป้ เป็นปกติที่ผมจะต้องพับผ้าห่ม ผึ่งผ้าเช็ดตัว และจัดผ้าปูที่นอนให้ดีก่อนเช็คเอ้าท์ นอกจากจะทำให้ดูดีแล้ว มันยังช่วยไม่ให้หลงลืมอะไรไว้ใต้หมอนหรือใต้ผ้าห่มผ้าปูที่นอนอีกด้วย
๑๗.๐๕ น. นุ่งโสร่งสวมเสื้อจิงโจ้ลงไปที่ห้องอาหาร ผมทักทายเด็กสาวที่มาแต่เช้าเพื่อจัดเตรียมอาหารด้วยยิ้มสยาม เด็ก ๆ ไม่ค่อยได้สนใจ เพราะเธอมีของเล่นในมือ...
อาหารเช้าวันนี้ก็ไม่แตกต่างจากวันวาน.... กาแฟ ขนมปัง ไข่คน น้ำส้มคั้น และกล้วยหอม
ผมกินเกลี้ยงเหมือนเดิม ขอบคุณสาว ๆ ที่ช่วยบริการ บอกว่าวันนี้จะกลับบ้านแล้ว...
กลับขึ้นห้องด้วยความระมัดระวัง คิดว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นมาตอนนี้ก็จะแย่ที่สุด ผมกินยาที่เตรียมไว้ เก็บรองเท้าฟองน้ำลงถุง เปลี่ยนไปสวมถุงเท้ารองเท้าผ้าใบ เตรียมพร้อมอยู่ในชุดเดินทาง ลงบันไดสูงเป็นครั้งสุดท้าย ไปนั่งเขียน visitor's record ซึ่งไม่ค่อยจะมีคนเขียน คนไทยมีแค่ ๓ คน
(รวมตัวเอง) สาวไทยคนหนึ่งบรรยายความรู้สึกผิดหวังกับการมาเที่ยวพม่าเอาไว้ค่อนข้างมาก...
ผมคืนกุญแจห้องแล้วบอกลาพนักงานคนสวย เธอเดินไปเปิดประตูให้ผมแบกเป้ออกจากเกสต์เฮ้าส์มุ่งหน้าไปตามถนน 25 ลาก่อน Royal Guest House ที่ได้ใช้เป็นที่หลับนอน ๒ วาระ รวม ๖ คืน...
ผมเดินไปถ่ายภาพไป บรรยากาศปีใหม่พม่าวันแรก...ในมัณฑะเลย์เช้าวันนี้สดชื่นยิ่งนัก
ผมเห็นผู้คนเริ่มสัญจรบนท้องถนน...
คล่องแล้วครับ ผมเดินแบบสบาย ๆ ไปหยุดยืนเก็บภาพอยู่ริมถนน 26
หลังเทศกาลงานฉลอง ชาวบ้านและเจ้าหน้าที่ก็ต้องทำงานเก็บกวาด!
จากหัวถนน 79 ผมมองเห็น shuttle bus ของ AirAsia จอดรออยู่นั่นแล้ว กำหนดเวลาวิ่งไปสนามบินคือ ๙.๑๕ น.
ผมยกนาฬิกาขึ้นดู ตอนนี้เพิ่ง ๘ โมงกว่า ๆ เอง!
