อุโบสถวัดไชยมงคล จำปาสัก

ที่วัดไชยผมผ่านประตูโขง (1) เข้าไปก็พบกับอุโบสถหลังย่อม (2)...

เห็นได้ชัดว่าอุโบสถหรือสิมสร้างใหม่ไว้งดงามยิ่ง...

ใบเสมากำหนดเขตพัทธสีมา...

มีวิหารหลังใหญ่ (3) ตั้งอยู่ข้างอุโบสถ...

กุฏิสงฆ์ไม่มีแอร์ ไม่มีจานดาวเทียม...

เก็บภาพห้องน้ำไว้อีก ๑ บาน...

ปั่นจักรยานออกมายังทางหลวง เห็นชุ้มป้ายชื่อวัด ผมหยุดเก็บภาพไว้หน่อย...

เห็นได้ว่าชื่อเต็มของวัดไชยคือ "วัดไชยมงคล"

๘.๓๖ น. "ลุงไชย" คนชื่อเดียวกับวัด ขี่จักรยานขึ้นเหนือต่อไป...

บ้านพัฒนาวัดไชย จำปาสัก

บ้านพัฒนาวัดไชยอยู่ไม่ไกลจากร้านซ่อมจักรยานยนต์ของช่างคำ...แค่เพียง ๓.๘ กิโลเมตร !

๒๘ ตุลาคม ๒๕๖๐ ผมปั่นจักรยานไปถึงทางเข้าหมู่บ้านวัดไชยประมาณ ๘ โมง เช้านี้แสงแดดอบอุ่นท้องฟ้าแจ่มใส...

จากป้ายชื่อ "บ้านพัฒนาวัดไชย" ผมเห็นถนนลูกรังนำทางเข้าสู่หมู่บ้าน ด้านขวามือมีโรงเรียนประถมบ้านวัดไชย (1) ตั้งอยู่...

ปั่นจักรยานเข้าไปตามถนนขรุขระยะทางประมาณ ๘๐๐ เมตรก็ถึง "วัดไชย" (2)

หยุดถ่ายภาพเจ้า Banian กับประตูโขงงดงามไว้ก่อน...

เห็นเส้นทางออกไปยังถนนหลวงอยู่ด้านซ้ายมือ...

จริง ๆ แล้วปั่นจักรยานเข้ามาทางนี้ก็ได้ แต่ก็จะไม่ได้เห็นหมู่บ้านและชีวิตผู้คน...

นำจักรยานเข้าไปในวัด...

แล้วเดินเก็บภาพบรรยายกาศยามเช้าริมฝั่งโขง...

เห็นช่างก่อสร้างลงมือทำงานแต่เช้า...

หอระฆังใหม่สวยงามยิ่งนัก...

อุโบสถอยู่นั่นไง...

เพื่อน ๆ ตามไปดูด้วยกันนะครับ!

วัดป่าโพนสะเม็ก ดอนแดง จำปาสัก

ถ้าถามผมว่าช่วง ๑๐ วันที่อยู่ในเมืองจำปาสัก มีวันไหนที่ผมปั่นจักรยานแล้วได้ลุยแบบสุด ๆ ถือว่าเป็นไฮไลท์? ผมก็อยากตอบว่า "วันที่ ๒๓ เมื่อได้ปั่นจักรยานไปวัดป่าโพนสะเม็ก" 

ปั่นไปสองคนกับอาจารย์หมู ตอนนั้นก็ใกล้เที่ยงแล้วล่ะ พระอาทิตย์กำลังตรงหัวพอดี...

ปั่นไปตามถนนลูกรังระยะทางประมาณ ๑ กิโลเมตร...

แล้วเลี้ยวขวาเข้าไปอีกจนถึงวัด (1) แต่อาจารย์หมูก็ยังปั่นต่อไปตามเส้นทางที่มีทรายละเอียดคลุมผิวถนนหนาจนล้อรถส่ายไปมา บางครั้งติดแหงกจนต้องลงจูง...

โชคดีไปได้ไม่ไกลนัก (2) มีชาวบ้านสองคนขี่รถอีแต๋นออกมาพอดี คนขับช่วยบอกว่าเลยวัดป่ามาแล้ว! เราพากันขี่ย้อนกลับอย่างทุลักทุเล...

มีสถูปเจดีย์เก่าที่บรรจุอัฐิธาตุส่วนหนึ่งของพระครูโพนสะเม็ก อริยะสงฆ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งนครจำปาสัก นับว่าเป็นวาสนาที่ได้มากราบนมัสการ...

ที่เห็นคงเป็นกุฏิของครูบาผู้ที่ชาวบ้านยกย่องนับถือ ใครมาก็ต้องไปหาท่าน...

เสียดายที่ผมต้องรีบกลับไปลงเรือข้ามโขงซึ่งจะมารับเวลาบ่ายโมง...

เลี้ยวขวาไปจำปาสัก

อาจารย์หมูบอกว่าเมื่อปั่นจักรยานถึงสามแยก (I) ให้ผมโทรศัพท์ไปบอกเพื่อจะได้ขับรถมารับไปเมืองจำปาสัก...

ตรงสามแยก (1) ผมมองเห็นด่าน toll way (1) อยู่ข้างหน้า รู้ว่าจากที่นั่นไปอีกไม่ไกลก็จะได้ปั่นข้ามสะพานไปยังเมืองปากเซ...

ตัดสินใจว่าจะไปเมืองจำปาสัก ผมเลี้ยวขวาไปจอดที่หน้าร้านอาหาร (2) ตรงหัวมุมถนน...

ขอเติมพลังสักหน่อยด้วยนม ๑ กล่อง (๕,๐๐๐ นึกแล้วว่าต้องแพง)...

ต้องตั้งหลักก่อนครับ เห็นแพะเดินผ่านมา...ผมมองไปยังถนนเบื้องหน้า (3) รู้ว่าระยะทางกว่า ๓๐ กิโลเมตร ไปเมืองจำปาสักมีภูเขาอยู่ข้างหน้า ไม่รู้ว่าจะหนักหนาแค่ไหน?  คิดว่าถ้าเรียกอาจารย์หมูมารับก็จะเป็นการรบกวนเสียมากกว่า ดูนาฬิกาบอกเวลา ๑๔.๔๐ น. ยังมีอีก ๓ ชั่วโมง ปั่นชั่วโมงละ ๑๐ หลักไปเมืองจำปาสัก...จะไหวมั้ยเอ่ย?  ผมตัดสินใจลุยไปข้างหน้าด้วยตนเอง แบตเตอรี่มือถือก็ใกล้หมดแล้ว ต้องปิดเครื่องไว้ก่อน หากไปต่อไมไหวถึงค่อยโทรบอกให้อาจารย์หมูมารับ

ถ่ายภาพตู้เย็นไว้อีก ๑ บาน ก่อนที่จะพาเจ้า Banian ออกเดินทางต่อ...

 ได้พลังจากนมกล่องละ ๒๐ บาทแล้วนี่นา!