วัดพู ต้องไปดูให้ได้

เคยไว้ผมยาวตอนไปเที่ยวปราสาทนครวัดที่เขมร เมื่อวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๕๙  ผมซื้อบัตรผ่านเข้าชม (๑ วัน) ๒๐ ดอลล่าร์...

ปั่นจักรยานจาก "ด้วยรักจำปาสัก" ไปด้วยกันกับอาจารย์หมู (ยังคิดถึงไม่วาย ถ้าไม่ตายคงได้กลับไปเยือน) ตอนไปวัดพูลาวใต้ ค่าบัตรผ่านประตู ๕๐ พันกีบหรือ ๒๐๐ บาท วันนั้น ๒๒ ตุลาคม ๒๕๖๐ อาจารย์หมูแย่งออกสตางค์ให้!

ได้แผ่นพับมาด้วย ๑ ฉบับ เสียดายถ้าจะเก็บใส่กล่องไว้เฉย ๆ อยากนำมาสแกนให้เพื่อน ๆ ได้ดูดังนี้...

วัดพู ต้องไปดูให้ได้ เพื่อน ๆ ต้องหาโอกาสไปเที่ยวนะครับ!

ปิดฉากลาวใต้เสียที

เดินมาถึงจุดสุดท้ายเสียที! ผมรู้สึกดีใจที่ FB Bike ไปลาวใต้ได้ผ่านไปอย่างชื่นมื่น!  เที่ยว ๑๕ วันด้วยค่าใช้จ่ายประมาณ ๔ พันบาท ได้รูปและเรื่องราวมาเขียนลงบล็อกได้ ๓ เดือน นับว่าคุ้มมาก ๆ กับความรู้สึกดี ๆ ที่มีไว้ชื่นชมได้อีกนานนนน... 

ปั่นจักรยานเข้าไปจนถึงวัดป่าจันทรังสี ผมได้ถ่ายภาพแล้วเพิ่มตำแหน่งไว้ใน Google Maps ได้สำเร็จ...

รวมทั้งร้านช่างคำ...

ที่ชอบมาก ๆ คือการได้ถ่ายภาพไว้มากถึง ๓ พันกว่าบาน...

ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เข้ามาให้กำลังใจ รวมทั้ง Google ที่ให้พื้นที่สำหรับการแบ่งปัน...

และ ส.ค.ส. วันปีใหม่...

สำหรับ FB Trip ครั้งต่อไปซึ่งยังไม่ทราบว่าจะสามารถทำได้เมื่อไหร่ คิดว่าน่าจะเป็น "TB Trip ไปอินโดนีเซีย"  ผมอยากไปหาโทนีครับ...

sampai jumpa nanti !

น้ำเที่ยงที่วัดพู

ด้านหลังปราสาทประธานมีหน้าผาซึ่งปกคลุมด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม...กล่าวกันว่ามีน้ำศักดิ์สิทธิ์ (ชาวลาวเรียกว่า "น้ำเที่ยง") ไหลออกมา... 

ไหน ๆ มาถึงแล้ว ผมก็ต้องขึ้นไปดูให้เห็นกับตา...

นั่นไง...ใต้เพิงหินที่มีคนกำลังไปสัมผัสน้ำศักดิ์สิทธิ์...

เก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ ดังนี้...

  

มีคนบอกว่ามาวัดพู ต้องขึ้นมาดื่มน้ำศักดิ์สิทธิ์ให้ได้ แต่ผมไม่ได้ดื่มครับ!

โรงท้าวและโรงนาง ปราสาทหินวัดพู

ขึ้นมาจนถึงปราสาทหินซึ่งตั้งขนาบอยู่ทั้งซ้ายขวา... ผมเดินสำรวจและเก็บภาพอย่างตื่นตาตื่นใจ!

เว็บ Faculty of Tourism and Hospitality, DPU ซึ่งกล่าวว่า "Knowledge is for Sharing"  มีข้อมูลเกี่ยวกับปราสาทหินบนลานชั้นที่ ๑ ไว้ค่อนข้างละเอียด ผมขออนุญาตนำมาให้เพื่อน ๆ ได้อ่านด้วยดังนี้...

ลานชั้นที่ ๑ คือที่ตั้งของอาคารแผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ๒ หลัง ขนาบข้างทางเดินซ้ายขวา อาคารดังกล่าวก่อด้วยหินทราย สลับกับอิฐและศิลแลงบางส่วน แต่มีการแกะสลักลวดลายสวยงามที่บริเวณหน้าบันและทับหลังของตัวอาคารด้วย สันนิษฐานว่าอาคาร ๒ หลังนี้ใช้สำหรับประกอบพิธีกรรมทางศาสนา หรืออาจเป็นพลับพลาของกษัตริย์และพระบรมวงศานุวงศ์ยามที่เสด้จมาบูชาเทวสถานแห่งนี้ ชาวลาวในปัจจุบันเชื่อตามคติท้องถิ่นว่าที่แบ่งเป็นอาคาร ๒ หลังเพราะเป็นที่พำนักของฝ่ายผู้ชายและฝ่ายผู้หญิง จึงเรียกชื่อว่า “โรงท้าว” และ “โรงนาง” จุดที่น่าสนใจของโรงท้าวโรงนางก็คือ ภาพสลักลวดลายหน้าบันและทับหลังที่สวยงาม โดยเฉพาะหน้าบันรูป “อุมามเหศวร”

สำรวจทั่วทั้งโรงท้าวโรงนางแล้ว ผมขึ้นบันไดหินไปยังปราสาทประธาน เพื่อน ๆ ต.ม. (ตามมา) นะครับ...