แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ โฮจิมินห์ซิตี้ แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ โฮจิมินห์ซิตี้ แสดงบทความทั้งหมด

วันพุธที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2558

ริมฝั่งแม่น้ำไซง่อน


หลังฝนหลั่ง...พลังกลับคืนมาพร้อมกับความชุ่มฉ่ำ ผู้คนก้าวออกจากที่กำบัง!  ผมเห็นภาพชีวิตริมฝั่งแม่น้ำไซง่อนเริ่มดำเนินต่อไป...



ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร ทำได้ก็แต่แค่เก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ














เสาธงสัญญาณยังคงถูกอนุรักษ์ไว้ เช่นเดียวกับที่ Fort Cornwallis บนเกาะปีนัง...




ไม่มีน้ำเจิ่งนองบนพื้นถนน บาทวิถีเริ่มแห้ง เก้าอี้ยาวพร้อมที่จะให้นั่งอีกครั้ง!


แผนที่ที่อยู่ในมือบอกผมว่ามีโรงละคร หรือ opera house ตั้งอยู่ห่างออกไปประมาณ ๕ บล็อคถนน!


ไม่ไปดูเห็นจะไม่ได้...ผมเดินข้ามถนน Ton Duc Thang แล้วเดินมุ่งหน้าไปตามถนน Dong Khoi


อยากรู้จังว่า opera house เมืองไซง่อนจะมีรูปร่างอย่างไร?

วันจันทร์ที่ 21 กันยายน พ.ศ. 2558

ที่นี่ไม่มี street art..!

เคยเตือนไว้ว่า "ไปเวียดนาม...ต้องระวังให้ดี"  ถ้าไม่เชื่อ...ผมก็อยากให้เพื่อน ๆ ลองเข้าไปหาอ่านในเว็บ pantip ซึ่งมีกระทู้เล่าเรื่องโดนฟันหัวแบะในเวียดนามอยู่ไม่น้อย!!  สำหรับผมแล้ว โชคดีหน่อยที่ดูคล้ายคนแก่เวียดนาม ไม่มีกล้องถ่ายรูปตัวใหญ่...ผมยัดเจ้าคอมแพ็คไว้ในกระเป๋าเสื้อแล้วปะปนไปกับชาวบ้าน เลือกกินอาหารข้างทาง ได้แต่เดิน ๆๆ ไม่ยอมนั่งรถ  ผมพยายามทำตัวไม่ให้เป็นที่น่าสนใจ ถึงกระนั้นก็ยังต้องระวังตัวอยู่ทุกย่างก้าว!


ถ้าจะถ่ายรูปก็ต้องอาศัยความไว เก็บภาพถนนหนทางและสถานที่ก็ยังดีหน่อย แต่ถ้าเป็นผู้คนก็ต้องระวังให้ดี อย่าถ่ายสุ่มสี่สุ่มห้าเป็นอันขาด ในวันแรกที่ไปถึงไซง่อน...ช่วงบ่ายถึงค่ำผมมีความสุขในการเดินจากปลายถนนคีคองไปยังฝั่งแม่น้ำไซง่อน บันทึกภาพที่เห็นข้างทางไปเรื่อย ๆ...


อยากนำมาให้เพื่อน ๆ ดูหน่อยครับ...




ตึกที่เห็นอยู่ข้างหน้าคือ "อาคารไบเทกซ์โก (Bitexco Financial Tower)" ตึกสูงที่สุดในนครโฮจิมินห์ ผมเดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ







ได้เห็นร้านจำหน่ายวัสดุก่อสร้าง...




ร้านขายโลงศพ...



เสื่อน้ำมัน...


ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้มด้วยเมฆฝน...




มีผลงานของศิลเปรอะมือบอนให้เห็นอยู่หลายจุด ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ มีความคิดเห็นเช่นไร?






อย่างเนี้ยคงมิใช่ street art อย่างแน่นอน!!!

วันเสาร์ที่ 19 กันยายน พ.ศ. 2558

รถเมล์ไซง่อนสาย 152

พูดถึงเรื่องลงเครื่องที่สนามบินแล้วนั่งรถเข้าเมือง ผมว่าไม่มีที่ไหนสะดวกสบายเท่าที่มัณฑะเลย์ซึ่งมี free shuttle bus ของ AirAsia บริการรับส่งฟรีระหว่างสนามบินกับตัวเมือง ลงเครื่องแล้วไปขึ้นรถที่จอดรออยู่หน้าอาคารได้เลย เค้าไปส่งให้เกือบถึงที่พัก!  ส่วนเวียดนามนั้น ไม่ว่าจะเป็นฮานอยหรือไซง่อนก็ล้วนไม่ยาก เพราะมีรถเมล์ให้คนแบกเป้ได้นั่งเข้าเมือง



เช้าวันที่ ๙ สิงหาคม ๒๕๕๘ ผมลงเครื่องที่สนามบินเตินเซินเญิ้ตแล้วแบกเป้ออกจากอาคารผู้โดยสารขาเข้า...ไปมองหารถเมล์สาย 152!


นั่นไง...จอดรออยู่นั่น!!


เดินทางแบบตัวเบา (travellin' light) ไม่เสียเวลา ผมจึงไปถึงรถเมล์เป็นคนแรก ยังมองหาคนขับไม่เจอ!!...



ไม่นานนักคนขับก็โผล่มา เป็นชายวัยกลางคนพูดภาษาอังกฤษพอใช้ได้  ผมเคยเห็นคลิปคนขับรถเมล์ทะเลาะกับนักท่องเที่ยวฝรั่งก็เลยยกการ์ดสูงไว้ก่อน แต่มาเจอโชเฟอร์คนนี้ คิดว่าใช้ได้เลยล่ะ!  ดูแกก็เป็นมิตรดี


ซื้อตั๋วก่อนขึ้นรถด้วยเงินดองที่เหลือจากทริปไปฮานอย


ทีแรกคิดว่า ๖,๐๐๐ แต่คนขับบอกว่า ๕,๐๐๐ ดอง...


เป็นรถเมล์ปรับอากาศ... นั่งสบาย


รถออกแล้วจ้า....


ได้เพลิดเพลินกับภาพสองข้างทาง...


ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ถึง Bến Thành Market ตลาดใหญ่กลางใจเมือง...


รถเมล์ไปจอดที่ป้าย (1)  มองดูก็รู้ว่าต้องลงตรงนั้น ผมหิ้วเป้ลงจากรถ ตั้งหลักด้วยการไปเดินในตลาด ก่อนที่จะหาทางไป Saigon Central Hostel (2) ซึ่งได้จองผ่าน hostelworld.com ไว้แล้ว ที่อยู่คือ  54/6 Ky Con St.,  Nguyen Thai Binh Ward,  Ho Chi Minh City...


ไม่มีแผนที่หรืออุปกรณ์นำทาง...ผมคงต้องใช้ปาก!!