วิหารหลวงวัดธรรมิกราช พระนครศรีอยุธยา

วิหารหลวงวัดธรรมิกราช (5) จัดได้ว่าเป็นวิหารที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา นับเป็นวาสนาที่ตาแก่เมืองรถม้าได้มาเห็นกับตาตัวเอง...

มีป้ายบรรยายด้วยครับ เพื่อน ๆ อ่านหน่อยน้า.......

วิหารหลวง เป็นอาคารก่ออิฐถือปูน แผนผังรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ มีมุขหน้า - หลัง ผนังเจาะหน้าต่างเป็นซี่ลูกกรง ซึ่งเป็นแบบศิลปะสมัยอยุธยาตอนต้น - กลาง จากตำแหน่งที่ตั้งวัดที่อยู่ติดกับพระราชวังหลวง พระมหากษัตริย์ในสมัยกรุงศรีอยุธยาเสด็จมาฟังพระธรรมเทศนาในวันธรรมสวนะที่วิหารแห่งนี้เป็นประจำ วิหารแห่งนี้จึงมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า "วิหารทรงธรรม"

วิหารหลังนี้สร้างในสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถ (พ.ศ. ๒๑๕๓) มีขนาดใหญ่ถึง ๙ ห้อง เรียกชื่อว่า วิหารเก้าห้องก็ได้...

เก็บภาพมาฝากเพื่อน ๆ แล้วดังนี้...

 

 

สแกนจากฟิล์มสไลด์ที่มีอยู่

นับอายุดูแล้ว...วิหารหลวงวัดธรรมิกราชสร้างมาอายุยังไม่ถึง ๕๐๐ ปี ผมสงสัยจังว่าหากอยู่ต่อไปจนอายุ ๒,๔๕๘ ปีเท่ากับวิหารพาร์เธนอนในปัจจุบันนี้ มันจะมีสภาพเช่นไรก็ไม่รู้?

โบสถ์เก่าวัดเจดีย์แดง พระนครศรีอยุธยา

สิ่งที่เป็นจุดเด่นของวัดเจดีย์แดง นอกจากพระเจดีย์เก่าแล้ว ยังมีอุโบสถที่เพื่อน ๆ จะไม่ไปเยือนไม่ได้เลย...

โบสถ์เก่าล้อมรอบด้วยกำแพงแก้ว ที่เห็นในภาพคือด้านหลัง หน้าบันเช่นนี้จะมีอีกที่ไหน?

 

ใบเสมาแสดงให้เห็นถึงความเก่าแก่..

 

มีภาพเก่าให้ดูด้วย ผมนำมาจากหนังสือ "อยุธยาที่ไม่คุ้นเคย ของ ปวัตร์ นวะมะรัตน" (ขอขอบคุณ)

 

 

 

ถ่ายให้เห็นภาพโครงสร้างหลังคา...จำได้ว่ามีอาจารย์ชาวเยอรมันคนหนึ่งบอกผมตอนไปเยี่ยมชมวัดสวนดอกเชียงใหม่แล้วเห็นเค้าทาสีแดงกับของเก่าแก่อย่างนี้ว่าที่ยุโรปเค้าจะไม่ทำกัน....

 

ผมว่าน่าจะจริง เพราะมันเหมือนกับเห็นใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราวัย ๙๐ ที่ทาปากด้วยลิปสติกสีแดง เดินมาด้านหลัง เจอประตูเปิดแง้มอยู่ แอบย่องเข้าไปดูได้....

เก็บภาพขนนกบนพรมแดงหน้าพระประธานไว้ ๑ บาน คิดถึงขนนกในหนัง Forrest Gump อ่ะ

จากนั้นก็ถือกล้อง...ย่องออกไปทางด้านหน้า...

ออกทางนี้จ้า...

เก็บภาพความมั่งมีศรีสุขไว้หน่อย...

อ้าว... ยังไม่ได้ไปที่พระเจดีย์แดง!  อยู่ไหนน้า?

สะพานลอยวัดกลางปากกราน

จาก ร้านอาหารริมทาง  ผมปั่นจักรยานตรงมาที่ซุ้มประตูทางเข้าวัดกลางปากกราน (คลองตะเคียน)...

ผ่านโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพปากกรานซึ่งอยู่ด้านซ้ายมือ ขอเก็บภาพไว้หน่อย ผมชอบสถานีอนามัยทุก ๆ แห่งที่ได้เห็น....

 

ท่านยักษา...ขอผ่านเข้าไปดูข้างในหน่อยน้า

นำจักรยาน (2) เข้ามาจอดไว้หน้าอุโบสถเก่า (3)...

แหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นแล้วแปลกใจว่า "อะไร (5) นั่น?" ดูเหมือนทางยกระดับขนาดเล็ก พร้อมหลังคาและตาข่ายเหล็กสองข้าง ตั้งอยู่บนตอม่อ  "สร้างไว้ทำไม?"  รู้สึกสงกะสัย...ไม่เคยเห็น!

ทอดตัวตรงไปคล้ายงูเหลือมที่เลี้อยจากโบสถ์ใหญ่ (8) ไปกุฏิสงฆ์ (6) 

ตาแก่เมืองรถม้าได้คำตอบจากชายที่เดินผ่านมาว่า ในช่วงน้ำท่วมใหญ่ปี ๒๕๕๔ วัดกลางปากกราน (คลองตะเคียน) ซึ่งอยู่ริมคลอง (7) ถูกน้ำท่วมสูงมาก พระเณรได้รับความทุกข์ลำบากแสนสาหัส พอน้ำลดท่านเจ้าอาวาสจึงได้สั่งให้สร้างเจ้าสะพานลอยที่เห็นนั่น เพื่อเตรียมไว้สำหรับอุทกภัยในอนาคต....

 

มิน่า...กุฏิศาลาจึงต้องยกสูง

สะพานลอยวัดกลางฯ ทำให้เห็นภาพน้ำท่วมใหญ่เลยล่ะ!

วัดทรงกุศล อยุธยา

จากวัดช่างทอง (1) ผมปั่นจักรยาน ๒.๔ กิโลเมตรกลับมาตามทางหลวงหมายเลข 3477 ถึงวัดทรงกุศล (2) เมื่อเวลา ๑๗.๓๕ น. 

"วัดทรงกุศล" ตั้งอยู่ตำบลเกาะเรียน อำเภอพระนครศรีอยุธยา จ.พระนครศรีอยุธยา ด้านหน้ามีซุ้มประตู (3) ตั้งอยู่ สวยงามแต่ถูกบดบังด้วยสายไฟให้รกตา...

ตรงกลางเป็นที่ตั้งของฌาปนกิจสถาน (6) วัดทางภาคกลางมีไว้รับใช้ชาวบ้านแทบจะทุกวัด...

คงไม่ผิดถ้าผมจะคิดว่าอาคารที่เห็นคือศาลาการเปรียญ (4) มีหอระฆัง (5) ตั้งอยู่ใกล้ ๆ

อุโบสถหลังย่อม (7) หลังคาลดชั้น ๒ ระดับ มีมุขด้านหน้าหลัง รูปทรงแบบเดียวกับที่พบเห็นมาก่อนหน้านั้น...

ช่อฟ้าใบระกาและหน้าบันดูเรียบง่าย เก่าแก่แต่สวยงาม...

ประตูโบสถ์เปิดอยู่ ตาแก่เมืองรถม้าขออนุญาตหลวงตาเข้าไปดูข้างใน...

ผมออกจากวัดทรงกุศลเมื่อเวลา ๑๗.๕๐ น.