FB Trip ไปเชียงใหม่ - ความในใจ

เพื่อน ๆ ที่รักครับ "FB Trip ไปเด่นชัย" จบแล้ว เป็นการสิ้นสุดการเดินทางเมื่อเดือนตุลาคม ๒๕๕๙ ซึ่งวางแผนไว้ว่าจะไปให้ถึงปากเซ แต่ด้วยเหตุผลบางประการผมก็ต้องตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน หลังจากปั่นจักรยานเที่ยวเมืองอุบลฯ ได้สองวัน...

เกือบ ๓ เดือนมาแล้วที่ชีวิตผมผันแปร ผมยังคงมีความหวังว่าวันหนึ่งจะต้องพาเจ้า Banian ไปอุบลฯ แล้วปั่นไปลาวทางช่องเม็กให้ได้ ! ยังเชื่อมั่นว่าการท่องโลกด้วยจักรยานพับพร้อมกับเป้ใบเล็กราคา ๒๕๐ บาทเป็นอีกทางเลือกหนึ่งซึ่งคล่องตัวดี

วันที่ผมปั่นไปหาข้อมูลที่สถานีขนส่งอุบลราชธานี เจ้าหน้าที่บอกว่าจ่ายค่าโดยสารจากอุบลฯ ไปปากเซ ๒๐๐ บาท หากเพิ่มอีก ๑๐๐ บาทก็เอารถจักรยานพับไปกางออกที่เมืองปากเซได้เลย...

"แล้วจะยังมีเรื่องเขียนอีกรึ?"  มีครับ! ผมยังมีรูปภาพวัดวาอารามที่ได้บันทึกไว้ในช่วงเดินทางไปมาระหว่างห้างฉัตร-เชียงใหม่อีกเยอะ  ถ้าการนำมาโพสต์และเขียนจะเป็นเรื่องน่าเบื่อ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไร!  การเดินทางไปเยี่ยมพี่จ๋าที่โรงพยาบาลประสาทเชียงใหม่ ผมต้องขี่จักรยานไปขึ้นรถไฟขบวน 407 ที่สถานีรถไฟห้างฉัตร...

ใช้เวลาเดินทางประมาณ ๒ ชั่วโมงกว่านิด ๆ ถึงสถานีรถไฟเชียงใหม่ จากนั้นก็ปั่นจักรยานไปยังถนนท่าแพ ผมเดินทางเช่นนั้นมาแล้ว ๔ ครั้ง มีกล้องถ่ายรูปไปด้วย ก็อยากจะใช้เวลาเท่าที่พอเจียดได้ แวะเก็บภาพสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจในเมืองเชียงใหม่มาฝากเพื่อน ๆ

อย่างเช่นเมื่อวันที่ ๒๔ มกราคม ๒๕๖๐ ผมก็แวะที่วัดเชตวัน และใช้เวลาอยู่ที่นั่นประมาณครึ่งชั่วโมง...

ได้อะไรก็จะนำมาฝากเพื่อน ๆ นะครับ !

FB Trip ไปเชียงใหม่ - ถนนท่าแพ

เมื่อ ๕๐ ปีก่อน "ถนนเจริญเมือง" คือเส้นทางที่ผมปั่นจักรยานไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนมงฟอร์ตวิทยาลัย ทุกเช้าจะต้องข้ามสะพานนวรัฐแล้วเลี้ยวซ้ายไปตามถนนเจริญประเทศ ผมได้เห็น "สะพานนวรัฐ" มาตั้งแต่สมัยที่เป็นสะพานเหล็กหรือที่เรียกว่า "ขัวเหล็ก" จนสร้างใหม่เป็นสะพานคอนกรีตอย่างที่เห็นทุกวันนี้ ผมมีรูปที่ได้บันทึกไว้บนฟิล์มสไลด์เมื่อ ๒๐ กว่าปีก่อนด้วย...

 

เคยเดินเก็บภาพนักท่องเที่ยวที่กำลังนั่งรอชมขบวนแห่อยู่บนทางเท้าของสะพานนวรัฐ...

วันนี้ได้ปั่นจักรยานผ่านมายังจุดที่เคยทิ้งรอยเท้าและรอยล้อจักรยานไว้...

เปลี่ยนจากกล้องฟิล์มมาเป็นกล้องดิจิตอล ผมหยุดยืนบันทึกภาพโบสถ์โรงเรียนเชียงใหม่คริสเตียน...

กล้องสมัยใหม่สามารถดึงภาพมาได้ใกล้กว่า...

ต้นไม้ใกล้เคียงสูงใหญ่ขึ้น ทำให้ส่วนประกอบของสะพานดูเล็กลง...

สามล้อปั่นก็ยังคงมีให้เห็น ในขณะที่เมืองเชียงใหม่มีรถประจำทางให้บริการในราคา ๑๐-๑๕ บาท

ทางฝั่งทิศตะวันตก เห็นสี่แยกพุทธสถาน ผมรู้สึกได้ถึงทุก ๆ เช้าที่ปั่นจักรยานไปโรงเรียน

ถึงสี่แยกอุปคุต จุดที่คอนแทคเลนส์กระเด็นหลุดออกจากตาของผมในขณะยืนอยู่บนรถกระบะมากับเพื่อน ๆ เทคนิคกรุงเทพฯ (ปี ๒๕๑๓ หรือ ๒๕๑๔ ประมาณนั้น) ผมปั่นจักรยานไปตามถนนท่าแพจนถึงสะพานแม่ข่า...

เก็บภาพคลองแม่ข่า และย่านกำแพงดินซึ่งหนุ่ม ๆ สมัยนั้นรู้จักกันดี  มองทะลุไปถึงโรงแรมแม่ปิงซึ่งเคยนั่งเคาะเปียโนอยู่ที่นั่น...

ไม่ยอมให้เสียเวลา...ผมจูงจักรยานข้ามถนนไปยังซุ้มประตูของวัดแสนฝางที่เห็นอยู่ข้างหน้าทันที!

เรื่องราวของสะพานแม่ข่า ถนนท่าแพ และกำแพงดินยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ ถ้าให้เล่าก็คงต้องเปลืองพื้นที่อีกมาก วันนี้ขอเขียนถึงสิ่งที่เห็นในปัจจุบันจะดีกว่า!