๑๓.๒๐ น. ผมนำจักรยานออกจากวัดส้มป่อย เริ่มต้นจากหลักกิโลเมตรที่ ๔ ขี่ไปตามทางหลวงชนบทหมายเลข 2016....
 |
| ภาพ street view ใน google earth |
ปั่นไปได้ประมาณ ๖๐๐ เมตร
(เส้นเหลืองในภาพถ่ายดาวเทียม) ผมเห็นร้านอาหารริมทาง!
 |
| ภาพ street view ใน google earth |
ต้องชะลอรถทันที เมื่อได้เห็นคนกำลังกินน้ำแข็งไสอยู่ที่ม้ายาว สิ่งแรกที่ผมคิดถึงคือ
ABC
วันที่ ๖ กันยายน ๒๕๕๖ ผมเขียนไว้ใน
"ABC (Air Batu Campur)" ว่า
"ตอนนั้นแวะซื้อสไปร์ทดื่มได้ตามร้านเล็ก ๆ ๒ ข้างทาง ในราคาขวดละ ๗-๘๐ เซนต์ ปั่นมาร้อน ๆ ถ้าได้ดื่ม Sprite ใส่น้ำแข็ง (air batu) ก็เหมือนกับขึ้นสวรรค์เลยล่ะ! นอกจาก Sprite แล้วยังมีเจ้า ABC (Air Batu Campur) อีกอย่างหนึ่ง ซึ่งผมมองหา (จะเรียกว่า Ice Kacang ก็ได้) มันคือ “น้ำแข็งไส” บ้านเราดี ๆ นี่เอง…"
ผมนำจักรยานเข้าไปจอดบนพื้นหน้าร้าน ถามเสียงดังว่า "มีน้ำแข็งไสตวยกา?"
เพ่งสายตาไปข้างหน้า ผมเห็นรายการอาหารบนป้ายไวนิล ว้าว! ไม่กินไม่ได้แล้ว!!
พอผมหย่อนก้นลงนั่ง ชายคนที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่เบื้องหน้าก็ส่งเสียงเรียกว่า
"มา...มากิ๋นข้าวตวยกั๋น"
ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าในยุคสังคมก้มหน้า เมืองไทยยังจะพอมีผู้เรียกให้คนแปลกหน้ากินข้าวด้วยเช่นนี้อีก! ถ้าเป็นเชียงใหม่สมัยผมเป็นเด็ก การเรียกให้กินน้ำกินข้าวอย่างเนี้ยก็คงเป็นเรื่องปกติ หรือในเมืองลาวก็ตาม เท่าที่ผ่านมาผมเคยถูกคนลาวเรียกกินข้าวด้วยหลายครั้ง!! แต่ที่บ้านเรา...ก็เพิ่งจะมาได้ยินที่
บ้านส้มป่อยนี่แหละ! ผมขอบคุณในความมีน้ำใจของชายเจ้าของร้านแล้วสั่งก๋วยเตี๋ยวผัดซีอิ้วมาลองลิ้ม ๑ จาน....
กินเสร็จก็สั่งชาเย็น ๑ แก้ว
(สั่งตามคนที่สั่งก่อนหน้า ผมเปลี่ยนใจไม่กินน้ำแข็งไส) แม่ค้าชงชาแล้วนำลงไปปั่นกับน้ำแข็งจนละเอียด กลายเป็นชาเย็นเกล็ดหิมะ!!
ทั้งหวานทั้งเย็น
(คำเตือน - ต้องค่อย ๆ ดูด ไม่งั้นความเย็นอาจจุกอก เคยเป็นหรือเปล่า?)
พอมีเวลา แม่ค้าก็มาคุยด้วย ทำให้ผมทราบว่าเธอเป็นลูกสาวของพ่อครูบุญมา ไชยมะโน ศิลปินล้านนาผู้มีผลงานดีเด่นด้านวัฒนธรรมพื้นเมือง สาขาศิลปะการแสดงดนตรีพื้นบ้าน
(พิณเปี๊ยะ)
ลูกสาวของศิลปินล้านนาได้มอบหนังสือ
"ระลึกถึง บุญมา ไชยมะโน" ซึ่งพิมพ์แจกในงานพระราชทานเพลิงศพพ่อครู เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๕ มิถุนายน ๒๕๔๘
(ผศ.ณรงค์ สมิทธิธรรมเป็นบรรณาธิการ) ให้ผมด้วย ๑ เล่ม...
ผมยังมีโอกาสได้สัมผัสซีดีการบรรเลงพิณเปี๊ยะโดยพ่อครูบุญมา....
ได้เห็นเรื่องราวของพ่อครูที่ได้ตีพิมพ์ใน "นิตยสารสารคดี"....
 |
| ภาพจากนิตยสารสารคดี |
ประทับใจกับสิ่งที่ได้พบเห็น ณ บ้านส้มป่อย... ผมได้ยินเสียงซึงไพเราะที่วัด ได้รู้เรื่องราวของบรมครูพิณเปี๊ยะ ได้รับน้ำใจและไมตรีจิตจากผู้คน ได้กินอาหารอร่อย และดื่มชาเย็นหวานชื่นใจในราคาแค่ ๑๐ บาท! บ่ายสองโมงกว่า ผมอยากอยู่นานกว่านั้นแต่ก็ต้องออกเดินทางต่อ ขณะนำเจ้ายักษ์ออกไปตั้งหลักบนถนน ได้แต่คิดในใจว่าแล้วจะไปดอยฮางทันหรือ?
GPS บนมือถือบอกว่าผมเพิ่งจะเดินทางจากซุปเปอร์ไฮเวย์มาได้ไม่ไกล หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล....
ลาก่อนหมู่บ้านคนมีน้ำใจ ผมต้องไปแล้วหละ...
