วันที่ 3 มีนาคม 2569... ตาแก่บ้านห้างฉัตรตื่นนอนตอนฟ้าสาง เดินไปล้างหน้าแปรงฟันที่ห้องน้ำ แล้วกลับมาเก็บเต็นท์
ตั้งใจว่าจะไปจุดชมวิวลุงจรูญ ผมทิ้งเป้และกระเป๋าตูดมดไว้ที่ศาลากลางน้ำ ปั่นจักรยานออกมาตามถนนราดยาง
ต้องขึ้นเขาก็ไม่เบาเหมือนกัน ผมมีแค่นมผงและมูสลี่อย่างละ 3 ช้อนเป็นเชื้อเพลิงให้เท้าปั่นจักรยานขับเคลื่อนขึ้นไป...
.jpg)
เหนื่อยนักก็พักสูดหายใจลึก ๆ และเก็บภาพริมทาง...
ถึงแล้วจ้า... อากู๋บอกว่าประมาณ 2 กิโลเมตร
ตาแก่บ้านห้างฉัตรเดินขึ้นบันไดไปสัมผัสบรรยากาศเหนือเถ้าใบไม้แห้งอันเกิดจากไฟป่า...
ญาติธรรมท่านหนึ่งบอกผมว่า "ลุงจรูญ" มาสร้างเพิงเอาไว้ให้คนมาปฏิบัติธรรม...
มองเห็นแต่พื้นที่แห้งแล้งปกคลุมด้วยหมอกควันจนแทบไม่เห็นภูเขาที่อยู่ไกลออกไป!
งสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าขึ้นมาทำไม? ไม่มีดอกไม้งดงาม ไม่ได้ยินเสียงนกร้อง ผมนั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นไหม้และหมอกควัน
บอกจักรยานเพื่อนยากว่ากลับกันเหอะ...
ตอนลงแทบไม่ต้องปั่น ต้องใช้เบรคช่วยลดความเร็วตลอดทาง...
ลาก่อนจุดชมวิวลุงจรูญ คงไม่มีโอกาสได้มาอีกแล้ว!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น